04-05-08

200.000 kinderen zien pa of ma niet

Eind april dit jaar begonnen een 40-tal Vlaamse vaders en moeders aan een 661 km lange tocht van Brussel naar Straatsburg. In 3 weken hopen ze meer dan 100.000 handtekeningen te verzamelen om ' ouderverstoting ' op de politieke agenda te zetten. Elk van de ouders wordt al jaren gebannen uit de wereld van hun kinderen.Wil je meer lezen en informatie betreffende deze actie en ouderverstoting bezoek dan zeker eens www.goudi.be

14:28 Gepost door Bart en Delphine in gezin | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

En wat met kinderverstoting!!!!!! Als de ouder niet meer omziet!!!!

Gepost door: Transke | 09-06-08

niet omkijken???? wel ik ben een moeder van een zoontje van 11jaar, die haar kind wil zien maar blijkbaar nie mag, men zoontje woont bij de vader,en blijkbaar mag de vriendinne van de vader men zoontje slagen en pesten, het is voor gekomen voor het gerecht, met bewijzen van dokter en foto's, er is ook een videoverhoor geweesd van de kinderpsychiater aangesteld van het gerecht, hebt u al een verslag gekregen wel ik niet!!!! ik heb nu men zoontje al ruim 4jaar niet gezien, en kreeg van de politie een paar weken geleden telefoon met de vraag of het bezoekrecht met men zoontje goed verloopt???? met wat zijn we dan bezig in belgie?????ik mocht hem niet zien tot de uitspraak van de jeugdrechter 4 jaar geleden????? vind dit allemaal straf!! geloof me!!! iemand raad wat ik eraan kan doen????

Gepost door: van acker | 16-07-09

frustraties zijn te begrijpen We kunnen zeer goed de frustraties begrijpen van onderstaande schrijvers , idd , wat met kinderverstoting en wat te doen als je je vecht om je eigen kind te mogen zien en niet kan en mag.
Daarom ergens ook deze Blog om je ongenoegen eens kwijt te kunnen en mss ook wel lotgenoten te vinden en mss raad.
Veel sterkte

Gepost door: Bart | 17-07-09

ouderverstoting Als de ouder niet meer omziet, is dat heel gemakkelijk te bewijzen en kan daar gevolg aan gegeven worden. Het omgekeerde komt echter veel meer voor ... kinderen die door één ouder van de andere vervreemd worden. Soms heel brutaal en expliciet, meestal heel subtiel en geleidelijk aan, zodat het lijkt alsof het kind daar zelf voor kiest. In beide gevallen is het echter kindermishandeling.

Gepost door: An Mortier | 24-09-09

nooit goed Mijn man en ik zijn nu 7 jaar samen, waarvan 2 getrouwd. Zijn ex, en moeder van zijn 2 dochters, heeft in het verleden steeds heel duidelijk gemaakt dat ze die relatie niet wilde. Nochthans heeft zij voor het ontbinden van het huwelijk met hem gekozen. Mijn man leeft al 9 jaar onder het juk van een uiterst dominante moeder, die niet toelaat dat de kinderen met wie dan ook een band hebben (zelfs haar eigen moeder neemt contact op met ons omdat ze de kinderen niet mag zien). De kinderen werden door de jaren een dolk om onze relatie proberen te vernietigen.
Als ondergaande partij kan je niets goed doen. We probeerden alles te doen, voor de kinderen : feestje, sleepovers, helpen huiswerk, troosten, leuke uitstappen, leuke kamer .... Telkens kwam de repliek dat, vooral de oudste dochter, niet akkoord was. Waar de kinderen bijstonden werd ons dingen onder de neus gewreven, beslissingen die mijn man nam teniet gedaan. Mijn man moest alleen met zijn dochters iedere weekend weg gaan. of ik moest met mijn zoontje weg als de meisjes kwamen.
Dat de jongste dochter goed met mij en haar stiefbroer overweg kon, was van geen tel.
Toen we trouwden, was het hek van de dam. De oudste dochter "wilde" plots niet meer komen. Omdat zij het steeds moeilijk had gehad zonder haar moeder, stond mijn man het toe haar op een andere manier te zien, maar de manipulaties werden met de dag erger. De verwijtende mails en telefoons met de dag grover.
Nu heeft ze beide kinderen, ondertussen 12 en 15, laten verklaren dat ze "de 2e echtgenote" niet meer wensen te zien. Met een kleine nota : ze willen naar alle familiefeesten mee langs de zijde van mijn man, maw onze zoon en ik zouden niet mee mogen. Ons verhaal werd in kortgeding door de rechter van tafel geveegd. "De kinderen vertellen beiden hetzelfde" en leken hem intelligent. Einde verhaal. Dat ze jaren gemanipuleerd zijn en niet meer voor zichzelf kunnen spreken wordt niet aan gedacht. Dat mijn man geen van beide nog mocht zien van begin januari 2010. Dat alle mailadressen geblokkeerd waren, telefoons niet opgenomen mochten worden. Van geen tel. Hij gaf gehoor aan hun vraag (uitgezonderd de kleine nota dan, dat bleek gelukkig onmogelijk)
Dit is een vaak komend fenomeen en toch lijkt het nog niet in de belgische rechtspraak, mocht daarvan al sprake zijn, te zijn doorgedrongen.

De opvoedende ouder is almachtig.
Spijtig genoeg is er hier maar 1 verliezende partij : de 2 meisjes. Dit dragen ze hun heel leven mee.
Maar we horen het al : fout van de vader en zijn "2e echtgenote". Wat ontneemt ze haar kinderen niet ? En alles onder de noemer van "het goede moederschap". Ik weet alvast heel goed nu wat ik nooit bij mijn zoontje moet doen. NOOIT !! Dit valt onder de noemer misdadig en wettelijk toegestane kindermishandeling.
Alleen hoe moet het nu verder ?
Vechten om de kinderen plaatst hen midden in het strijdtoneel. En dat willen we geen van beiden. Dus blijft er alleen afstand nemen en een oppervlakkig contact met hun vader over. Hopend dat het vertrouwen tussen vader en kinderen ooit kan worden hersteld eenmaal ze onder het juk van hun dominante moeder uit zijn.
Iedereen zegt ons de bladzijde om te slaan en onder ons 3 verder te gaan. Dat gaan we ook doen, maar met een bijzonder wrang gevoel.


Gepost door: Baba Jaga | 07-03-10

nooit goed Mijn man en ik zijn nu 7 jaar samen, waarvan 2 getrouwd. Zijn ex, en moeder van zijn 2 dochters, heeft in het verleden steeds heel duidelijk gemaakt dat ze die relatie niet wilde. Nochthans heeft zij voor het ontbinden van het huwelijk met hem gekozen. Mijn man leeft al 9 jaar onder het juk van een uiterst dominante moeder, die niet toelaat dat de kinderen met wie dan ook een band hebben (zelfs haar eigen moeder neemt contact op met ons omdat ze de kinderen niet mag zien). De kinderen werden door de jaren een dolk om onze relatie proberen te vernietigen.
Als ondergaande partij kan je niets goed doen. We probeerden alles te doen, voor de kinderen : feestje, sleepovers, helpen huiswerk, troosten, leuke uitstappen, leuke kamer .... Telkens kwam de repliek dat, vooral de oudste dochter, niet akkoord was. Waar de kinderen bijstonden werd ons dingen onder de neus gewreven, beslissingen die mijn man nam teniet gedaan. Mijn man moest alleen met zijn dochters iedere weekend weg gaan. of ik moest met mijn zoontje weg als de meisjes kwamen.
Dat de jongste dochter goed met mij en haar stiefbroer overweg kon, was van geen tel.
Toen we trouwden, was het hek van de dam. De oudste dochter "wilde" plots niet meer komen. Omdat zij het steeds moeilijk had gehad zonder haar moeder, stond mijn man het toe haar op een andere manier te zien, maar de manipulaties werden met de dag erger. De verwijtende mails en telefoons met de dag grover.
Nu heeft ze beide kinderen, ondertussen 12 en 15, laten verklaren dat ze "de 2e echtgenote" niet meer wensen te zien. Met een kleine nota : ze willen naar alle familiefeesten mee langs de zijde van mijn man, maw onze zoon en ik zouden niet mee mogen. Ons verhaal werd in kortgeding door de rechter van tafel geveegd. "De kinderen vertellen beiden hetzelfde" en leken hem intelligent. Einde verhaal. Dat ze jaren gemanipuleerd zijn en niet meer voor zichzelf kunnen spreken wordt niet aan gedacht. Dat mijn man geen van beide nog mocht zien van begin januari 2010. Dat alle mailadressen geblokkeerd waren, telefoons niet opgenomen mochten worden. Van geen tel. Hij gaf gehoor aan hun vraag (uitgezonderd de kleine nota dan, dat bleek gelukkig onmogelijk)
Dit is een vaak komend fenomeen en toch lijkt het nog niet in de belgische rechtspraak, mocht daarvan al sprake zijn, te zijn doorgedrongen.

De opvoedende ouder is almachtig.
Spijtig genoeg is er hier maar 1 verliezende partij : de 2 meisjes. Dit dragen ze hun heel leven mee.
Maar we horen het al : fout van de vader en zijn "2e echtgenote". Wat ontneemt ze haar kinderen niet ? En alles onder de noemer van "het goede moederschap". Ik weet alvast heel goed nu wat ik nooit bij mijn zoontje moet doen. NOOIT !! Dit valt onder de noemer misdadig en wettelijk toegestane kindermishandeling.
Alleen hoe moet het nu verder ?
Vechten om de kinderen plaatst hen midden in het strijdtoneel. En dat willen we geen van beiden. Dus blijft er alleen afstand nemen en een oppervlakkig contact met hun vader over. Hopend dat het vertrouwen tussen vader en kinderen ooit kan worden hersteld eenmaal ze onder het juk van hun dominante moeder uit zijn.
Iedereen zegt ons de bladzijde om te slaan en onder ons 3 verder te gaan. Dat gaan we ook doen, maar met een bijzonder wrang gevoel.


Gepost door: Baba Jaga | 07-03-10

De commentaren zijn gesloten.