22-01-08

een geboorte in een nieuw samengesteld gezin

een geboorte in een nieuw samengesteld gezin

8

 

 

 

We staan er niet alle dagen bij stil omwille dat we allen waarschijnlijk druk bezig zijn met het opvoeden van haar of zijn kinderen maar we weten uit ervaring dat veel nieuw samengestelde gezinnen een blije geboorte kunnen en mogen meemaken. Een jonge spruit erbij voor broer en zus ......

Maar dat is de theorie , de praktijk kan soms heel anders uitdraaien , in de zin van hoe gaan de andere kinderen ermee om. Sommige (stief)broers en zusters komen maar om de 14 dagen en de vakantie in het NSG terecht en maken dus niet alle momenten mee.

Hoe reageert de ex-partner op die gebeurtenis ? Kunnen de kinderen het volop beleven of moeten ze zwijgen tegen hun biologische mama of papa. Kunnen kinderen het aan dat hun papa en zijn nieuwe vrouw, een 'nieuw' kindje erbij krijgen ?

Tal van vragen en er zijn er nog zeer veel andere ....Gelukkig zijn er ook positieve ervaringen in NSG bij een geboorte .

Misschien eens een moment om je ervaringen via een reactie ( of mail ) te laten horen , zodat we een beter beeld krijgen over een nieuw leventje in een nieuw samengesteld gezin.

21:01 Gepost door Bart en Delphine in Web | Permalink | Commentaren (13) |  Facebook |

Commentaren

zwanger Wat een verrassing en opluchting om eindelijk eens een 'plaats' te vinden waar dit onderwerp bespreekbaar is!

Ik ben momenteel 32 weken zwanger van mijn eerste kindje. Mijn man heeft reeds drie kinderen uit een vorige relatie (13j., 10j., 7j.), die ongeveer 50 % van de tijd bij ons verblijven. Zij hebben aanvankelijk terughoudend-positief gereageerd op het nieuws van mijn zwangerschap. Hoe dichter de geboorte komt, hoe meer ze het zien zitten ... Ik mag dus zeker niet klagen. En daarmee is voor de meeste mensen de kous af! Mensen vragen vaak genoeg 'hoe reageren de andere kinderen?' en als je dan zegt 'vrij goed', dan is er geen wolkje aan de lucht.

Maar dat is dan buiten mijn eigen twijfels en angsten gerekend. Natuurlijk ben ik dolblij met mijn zwangerschap en zie ik uit naar de geboorte en de komst van een eigen zoontje/dochtertje (nog steeds een verrassing). Maar ik zit ook boordevol vragen en twijfels. Zal ik mijn eigen kind liever zien dan die van mijn man? Zal ik hen benadelen? Ben ik niet verschrikkelijk egoïstisch om hun leventje overhoop te gooien door mijn eigen kinderwens door te zetten? Zullen we het praktisch en financieel allemaal kunnen bolwerken? Wat als het een vreselijk lastige baby wordt? Of een ziek kind? Of een gehandicapt kind ...

Het schijnt dat gepieker en onzekerheid typisch is voor zwangere vrouwen. Dat hoor ik toch tenminste op de zwangerschapscursus die ik volg ter voorbereiding van mijn (thuis-)bevalling. Bij veel onzekerheden krijg je wel een soort 'aha-erlebnis' als blijkt dat al die andere zwangere vrouwen hetzelfde voelen. Maar met een aantal specifieke angsten heb ik vaak het gevoel alleen te staan.

Als ik er met mensen over praat, is het antwoord nogal vaak 'tja, je kunt niet in de toekomst kijken, leef maar gewoon van dag tot dag en dan zie je wel'. Er zit natuurlijk veel waarheid in een dergelijke uitspraak, maar het neemt de onzekerheid absoluut niet weg. En ik raak nog meer in de knoop van uitspraken als 'tja, je wist waaraan je begon, toen je een relatie begon met iemand met al drie kinderen.' Ik wist inderdaad dat het dan anders is dan wanneer er nog geen kinderen zijn, maar ontneemt mij dat voor de rest van mijn leven elk recht op onzekerheid? Mag ik het daardoor nooit meer 'zwaar' vinden? Ik kan mij daar moeilijk bij neerleggen ...

Gepost door: Diewer | 31-01-08

zwanger in een NSG Hey Diewer ,
idd , daarom deze site , waar elk onderwerp aan bod moet komen , dus ook een blijde geboorte.
Natuurlijk brengt een zwangerschap buiten het blijde nieuws ook onzekerheden met zich mee , en ze zullen in een NSG wat uitgebreider zijn dan in een traditioneel gezin. We moeten immers met extra factoren rekening houden zoals de (stief) kinderen . Als je verliefd word op iemand dan ga je niet gaan denken aan zijn of haar verleden , en de dag van vandaag is de kans 75 % dat deze persoon al gehuwd was en dus ook kinderen kan hebben. Een nieuwe partner kies jezelf maar niet zijn of haar verleden. Moet je daarvoor je eigen dromen opbergen ? NEEN, zeker niet , en je er ook niet één seconde schuldig over voelen. Je hebt zeker lotgenoten die er ook zo over denken maar we hebben nu éénmaal geen zicht daarop omwille een gebrek aan informatie over NSG.
Mogen we je blijde zwangerschap en geboorte volgen via onze site ?
groetjes D

Gepost door: Bart en Delphine | 31-01-08

kindje toen ik zwanger geraakte. Waren mijn man en ik nog maar 6 maanden samen. ook ongeveer zoveel maanden dat mijn man weg was van zijn ex. ook toen zaten we met veel vragen. de kinderen waren enthousiast maar zaten zoals ons met veel vragen. wat in mijn ogen normaal was. de meeste vraag die ze stelde was of ik de baby liever ging zien dan hun. Ik ben er altijd eerlijk in geweest en dat ik anders zou houden van mijn dochter maar wel evenveel. eens ons femke geboren was was er geen probleem meer. en geen vragen meer van hun. Maar het gevoel naar mijn dochter en naar mijn twee stiefdochters is toch anders maar niet minder. Mijn dochter is bijna 4 jaar en zij en de twee stiefdochters zijn twee handen op één buik. Ik hoop dat het voor iedereen zo loopt.

Gepost door: nancy | 12-02-08

zwanger in een NSG (2) Intussen 35,5 weken zwanger en het begint zijn tol te eisen. Meer en meer lichamelijke ongemakken (rugpijn, bekkenpijn, vermoeidheid), maken dat ik sommige zaken in het gezin meer aan man en stiefkinderen moet overlaten.
Ik voel me daar helemaal niet goed bij, maar heb eigenlijk weinig keuze ... De kinderen van mijn man zijn wel heel begripvol en sturen me steeds terug naar de zetel als ik iets in het huishouden wil doen: "dat mag niet, jij moet rusten, ik zal dat wel doen." Superlief en toch blijft het wringen. Ik blijf het gevoel hebben dat ik hen opzadel met de gevolgen van mijn eigen wensen. Gelukkig kan ik het relativeren, doordat het nu echt niet lang meer zal duren.

De kinderen zijn nu zelf ook meer bezig met de komst van broer- of zuslief. Ze praten er vaak over en ik heb de indruk dat ze het best wel spannend vinden en er ook wel naar uitzien. Ze vinden mijn buik en de bijhorende uitstulpingen in elk geval fascinerend en zijn heel geïnteresseerd in het vele babygerief dat de afgelopen maanden in huis is opgedoken, dankzij vele vrijgevige familieleden en vrienden. Vooral de jongste vindt het heel belangrijk alle babyspeelgoed eerst zelf eens goed uit te testen. Ik vin dat eigenlijk wel heel leuk. Zo nu en dan komt hij ook aandraven met iets van zijn eigen speelgoed, waar de baby dan ook zal mogen mee spelen.

Alleen bij de middelste merken we wat gedragsveranderingen: hij denkt altijd heel strikt in vakjes en ik heb het gevoel dat hij nu reeds meer afstand houdt ten opzichte van mij, omdat ik nu de 'mama van een ander kindje' ga worden en dat hij daarvoor plaats moet inruimen. Uiteraard probeer ik dat gevoel zoveel mogelijk te doorbreken, maar dat zal denk ik pas echt lukken eenmaal de baby er is. Ook naar zijn papa toe heeft hij het moeilijk: hij is een papa's kindje en zal zijn vader nu nog eens extra moeten delen ... niet gemakkelijk allemaal voor een tienjarige!

Mijn man en ik proberen ook al wat vooruit te denken en de komende kraamperiode wat voor te bereiden. Aangezien we thuis willen bevallen, moeten we scenario's oplossingen bedenken voor als de bevalling begint terwijl de kinderen bij ons zijn. Ik wil absoluut niet bevallen als zij nog in huis zijn, want ze zijn al veel te groot (13, 10, 7) om ze zo maar eventjes voor uren uit de woonkamer te bannen. Gelukkig kunnen we wat dat betreft op familie en vrienden rekenen. Toch vind ik ook dit weer vervelender omdat het mijn kinderen niet zijn ... alsof ik ze 'uit huis zet' omdat ik moet bevallen (en ze moeten al elke week verhuizen)...
Een groter probleem stelt zich als ik zou bevallen als de kinderen niet bij ons zijn. We weten niet of de moeder van de kinderen toestemming zal geven om naar hun nieuwe broertje of zusje te komen kijken in de periode dat ze bij haar zijn. De verhoudingen zijn namelijk verre van ideaal. Op voorhand hierover afspraken maken heeft absoluut geen zin, dus moeten we maar weer hopen op een gunstig gesternte.

Tegelijk willen we er de komende maanden voor zorgen dat de kinderen geen 'overdosis' babytoestanden krijgen. Het zal genoeg aanpassing vragen met die nieuwe bewoner erbij en ik wil niet dat hen dan ook nog eens opgedrongen wordt dat ze dat allemaal geweldig moeten vinden. Om hen ook de kans te geven echt met hun eigen ding bezig te zijn, zullen we proberen zoveel mogelijk vriendjes en vriendinnetjes te laten komen spelen. Een aantal afspraken liggen al vast voor de komende weekends. Veel extra drukte levert dat meestal niet op. Onze ervaring is dat twee kinderen die elkaar entertainen beter is dan een kind dat zich verveelt. Wat dat betreft hebben we gelukkig het seizoen wat mee: hopelijk wordt het een mooi voorjaar, dan kunnen ze buiten spelen.

Drukke periodes dus, veel plannen maken, soms piekeren, maar vooral verwachtingsvol uitkijken naar dat nieuwe leven ... dat is momenteel de orde van de dag...

Gepost door: Diewer | 22-02-08

Overleggen? Mijn vriend heeft ook 3 kinderen (13-10 en 5 jaar) die om de 14 dagen bij ons het weekend komen en de helft van de vakanties.
Ikzelf heb er geen en zou er heel graag eentje hebben.
Mijn vriend ziet dit, na wat aarzeling, ook zitten. Hij is niet zo enthousiast als ik, "hij heeft er al drie" en is wat bang voor de reactie van de middelste (alles draait namelijk rond haar. Als zij iets wilt of niet wilt, zo zal het zijn!!!)
Maar hij weet ook dat ik dit heel graag wil en dat hij me dat niet wil ontzeggen.
Nu ben ik ongeveer 6 maanden gestopt met de pil.
Ik zit echter met nog een vraagje.
Moet ik het feit dat ik zwanger wil worden, bespreken met de kinderen?
Moet ik ze voorbereiden voordat ik zwanger ben?
Vorig jaar in januari heeft de middelste eens een hele dag bij haar moeder geweend omdat ze dacht dat ik zwanger was, wat niet zo was.
Dat is wel het relaas van de moeder zelf (die maar al te graag haar dochter opsteekt).
De bewuste dag was namelijk de maandag nadat ze een heel weekend bij ons waren geweest en we totaal niets aan de dochter gemerkt hadden.
Ik wil dit wel bespreken, maar ik vrees dat ik mij er niet zou kunnen bij neerleggen mochten ze er tegen zijn dat ik zwanger zou worden....
Misschien egoïstisch van me, maar om het stom uit te drukken ; ik wil ook een echte mama zijn....
Nu voel ik me de kinderoppas, de huishoudster en diegene waarmee ze spelletjes spelen.
De moeder heeft me heel duidelijk gemaakt dat ik niets met haar kinderen te maken heb, dat het de kinderen zijn van mijn vriend en zij. Dit heeft mij enorm gekwetst, zeker omdat ik hoorde dat de middelste naast haar aan de telefoon stond om commentaar te geven.
Ze zijn altijd welkom hoor, zeker geen probleem, maar ik mag en durf mij er niet teveel aan te binden.
Is dit raar?
Kan mij iemand raad geven hoe we dit het beste aanpakken?

Gepost door: Ilse | 23-02-08

Aan ILse Hallo Ilse ,

wij zijn van oordeel dat je je moederhart moet volgen. Verliefd worden , huwen of samenwonen met een partner die reeds kinderen heeft uit een vorige relatie mag geen beperkingen opleggen op een moederschap. Je krijgt immers door je situatie al andere beperkingen opgelegd dat het fout zou zijn nog ook rekening te houden met factoren om te mogen mama zijn ! Als jullie er samen , je man en jezelf , willen voor gaan om samen mama en papa te worden ---------> DOEN !
Laat alvast nog iets horen ...
groetjes

Gepost door: Bart | 24-02-08

Beste Ilse,

Met interesse las ik je verhaal. Ik herken er namelijk nogal wat vragen en twijfels in, die ik zelf ook doorworsteld heb (en ik zal heus niet de enige zijn).

Mijn man heeft ook drie kinderen uit een vorige relatie (13, 10, 7 j.) en die verblijven ongeveer de helft van de tijd bij ons. Dat is op zich al een druk en groot gezin, maar ook ik bleef een grote kinderwens hebben. Van in het begin van onze relatie hebben de kinderen daar vragen naar gesteld en steeds hebben wij geantwoord dat we niet wisten of er nog kinderen zouden komen, maar dat die kans wel bestond. Wij hebben het thema 'kinderen' dus steeds bespreekbaar willen houden. Toen we in augustus aan de kinderen vertelden dat er een broertje of zusje op komst was, hebben ze dan ook vrij goed gereageerd. Ik zou er dus zeker al op voorhand met de kinderen over praten. Dat zal hen, denk ik, minder het idee geven voor een voldongen feit te staan, als je dan effectief zwanger zal zijn. Maar pas op, ik vind absoluut niet dat je aan hen 'toestemming' moet vragen. In een normaal gezin beslissen de kinderen ook niet over broertjes of zusjes, dus ik zie niet in waarom dat in een nieuw-samengesteld gezin wel het geval zou moeten zijn. Je kunt proberen rekening te houden met hun gevoelens, het bespreekbaar te houden wanneer ze maar willen, maar uiteindelijk zijn jullie het die beslissen en niet de kinderen.

Wat betreft de verhalen van de ex-partner, wees daar heel voorzichtig mee. Vroeger was ik er ook steeds het hart van in, als er dergelijke allusies van de andere ouder kwamen, maar intussen weet ik dat dat meestal heel erg overdreven is. Er is ook maar één manier om er achter te komen wat er van aan is en dat is praten met het kind zelf. Als je het op een bezorgde en meelevende manier probeert aan te kaarten en het kind vooral laat voelen dat het het recht heeft om een eventuele zwangerschap niet leuk te vinden, zal het denk ik het snelste wennen aan het idee en er zich het snelste mee verzoenen. Uiteindelijk zijn kinderen heel flexibel.

Laat je vooral ook geen rol tegenover de kinderen opdringen door de andere ouder. Jouw plaats tegenover de kinderen moet worden bepaald door jezelf en je partner (hij moet bv. Mee afdwingen dat de kinderen jou en jouw gezag respecteren) en door niemand anders. Als jij je laat beïnvloeden in je houding naar de kinderen door de insinuaties en uitspraken van die andere ouder, voelen ze dat aan en zullen ze jou in twijfel trekken. Je moet een eigen positie zien te vinden die los staat van de positie van die andere ouder, anders zul je voortdurend afhankelijk blijven van haar uitspraken en gedrag en zal het noch voor jezelf, noch voor de kinderen duidelijk zijn wie je bent en waar je voor staat. Dat klinkt allemaal heel gemakkelijk in woorden, maar het vraagt in de praktijk wel wat tijd voor je je losgemaakt hebt uit het rollenpatroon dat je opgedrongen wordt door die ex en voor je voor jezelf weet wat je rol is tegenover je stiefkinderen. Maar na verloop van tijd komt het wel.

Ik wens je heel veel sterkte en succes,

Diewer

Gepost door: Diewer | 27-02-08

Joepie, intussen de kaap van de 37 weken overschreden en dat betekent in ons geval dat de geplande thuisbevalling normaal gezien zal mogen plaatsvinden. Als de baby nu geen vijf weken meer blijft zitten tenminste, want dan moet ik ingeleid worden en dat is dus toch weer ziekenhuis...

De kinderen van mijn man zijn toch wel onder de indruk van mijn gigantische buik, die precies dagelijks nog wat dikker wordt. Vooral aan tafel wordt er wat afgelachen als ik weer eens nauwelijks kan eten door een paar voeten in mijn maag ... Ze zijn alledrie unaniem: zo'n voetbaltalent, dat wordt zeker een jongen! Het is in hun ogen ook wel bijzonder grappig dat ik door die onhandige, dikke buik zo'n smospot ben geworden. Ze geven me dan ook graag 'gespeeld' onder mijn voeten als mijn trui weer eens onder de vlekken zit ...

Intussen zijn we verder praktisch met vanalles bezig: ons nieuwe gezinslid vraagt om een slaapkamer meer en daartoe moeten we onze zolder in gebruik gaan nemen. De nodige klusjesmannen zijn intussen langsgekomen en we kunnen de werken beginnen vanaf april. Aangezien de nieuwe kamer voor de oudste zal zijn, want haar huidige kamer ligt vlak naast de onze en dat is handiger als babykamer, heb ik me toch wel een tijdje schuldig gevoeld dat we haar 'uit haar kamer zetten'. Die gevoelens mogen nu echter helemaal terug in de kast: zijzelf vindt het namelijk 'supercool' om op zolder te mogen slapen: minder controle van ons, de muziek mag al eens een streepje luider zonder dat iemand er last van heeft en niet meer wakker gemaakt worden in het weekend door twee broers die de trap afstormen ... net wat een dertienjarige nodig heeft dus!

Ja, ik mag me gelukkig prijzen met die drie ... hoewel het voor hen echt wel spannend moet zijn en toch een inbreuk op hun 'drie-eenheid' betekent, staan ze ongelooflijk open voor hun nieuwe broer of zus (die ze zelf géén 'HALFbroer of -zus' noemen). Ik verwacht ergens nog wel een soort terugval na de geboorte, als het nieuwe en spannende er vanaf is en ook zij echt geconfronteerd worden met het feit dat baby's niet altijd rozengeur en maneschijn zijn. Maar toch zie ik het positief in: zwangerschap en geboorte in een nieuw-samengesteld gezin is niet vanzelfsprekend, maar daarom zeker niet minder mooi ...

En laat die baby nu maar komen, we zijn er allemaal klaar voor!

Gepost door: Diewer | 05-03-08

Lucas is geboren! Op 27 maart om 2u21 in de nacht was het dan eindelijk zover: na precies 40 weken zwangerschap en 28 uur vreselijke bevalling werd ons zoontje geboren. Niet thuis helaas, maar in het ziekenhuis. Echt idyllisch was het niet, daarvoor waren pijn en uitputting net iets te groot.

We zijn vandaag twee weken verder en ik zou me een leven zonder mijn klein ventje al niet meer kunnen voorstellen. Lucas is dan ook een droombaby: eten, slapen en rondkijken, dat zijn z'n belangrijkste bezigheden. Huilen doet hij amper. Het is wel wat zoeken naar de juiste voeding (borstvoeding is niet voldoende, we moeten bijvoeden met kunstvoeding, maar vermoedelijk heeft Lucas mijn koemelkallergie geërfd ...), flessen en speentjes ...

De kinderen van mijn man zijn hier de ganse 2de week van de Paasvakantie geweest en hoewel dat mijn kraamperiode best wel vermoeiender maakte, is het eigenlijk ideaal dat ze een week 'voltijds' aan hun nieuwe broertje hebben kunnen wennen. Niet dat dat problemen opleverde ... ze zijn heel lief voor Lucas en noemen hem trots 'broertje'. Ze hebben ook alledrie vrolijk meegeholpen aan het afwerken van de geboortekaartjes en doopsuikers. Heerlijk was dat: allemaal rond de grote tafel en dan maar knippen, plakken, strikken, ...

De jongste vindt het geweldig nu eindelijk niet meer de jongste te zijn en bloeit echt open in zijn rol als grotere broer: liedjes zingen en boekjes voorlezen voor zijn broertje, hij doet het met (soms te) groot enthousiasme. Hij houdt zijn juf op school ook volledig op de hoogte van elk boertje, plasje, kreuntje van zijn broer. De oudste is heel trots meter te zijn en kocht een heel schattig knuffeltje met als opschrift op zijn truitje 'to my new little brother'. De middelste heeft het zoals verwacht het moeilijkste. Hij kan niet zo goed om met verandering. Nu hij echter een paar dagen ervaren heeft dat papa nog steeds tijd en aandacht heeft voor hem (praise the Lord dat Lucas zo'n rustige baby is!), begint hij weer te ontspannen. De kinderen staan nu ook anders tegenover mij: ik ben niet alleen meer de vrouw van hun papa, maar ook de mama van hun broertje en dat vinden ze toch ook een extra band met henzelf.

Ik prijs me ongelooflijk gelukkig met zo'n zoon, stiefzonen en stiefdochter. Om nog maar te zwijgen van hun papa die echt de ideale echtgenoot, vader en nieuwe man is. Ik hoop dat vele andere vrouwen in nieuw-samengestelde gezinnen hetzelfde mogen meemaken. De combinatie van moeder- en stiefmoederschap is fantastisch.

Gepost door: Diewer | 10-04-08

zwanger, niet altijd makkelijk hallo,

ik vind het heel fijn dat er een plek is waar ik durf te zeggen dat het absoluut niet makkelijk is voor mij om mij neer te leggen bij het feit dat ik zwanger ben van mijn eerste kindje, maar mijn man niet.
de situatie is bij ons ook een beetje anders dan bij de meesten.
mijn stiefdochtertje is nog maar 4, ze komt om de 14 dagen een weekend naar ons.
ik heb het er heel eerlijk wat moeilijk mee om bijvoorbeeld op de geboortekaartjes haar naam als zusje van... te vermelden.
kan iemand mij raad geven?
ik voel mij schuldig dat ik mij er niet goed bij voel, en langs de andere kant krijg ik dat gevoel niet weg.

groetjes

rosieke

Gepost door: rosieke | 24-03-09

Hallo,
Ook ik ben blij hier even mijn 'verhaal' kwijt te kunnen want heb het gevoel dat dit met mn partner niet altijd even bespreekbaar is.
Ik ben reeds 10 md gestopt met de pil maar nog steeds niet zwanger. Mn vriend heeft al een dochter van 10 uit een vorig huwelijk. We hebben er samen voor gekozen om een kindje te maken maar ik begin me zorgen te maken omdat het zo "moeilijk" lukt (al 10 maand niets). Hij zegt ook echt graag met mij nog een kindje te willen maar praat er zelden over, vraagt er nooit naar, ook to zn dochter (mijn "stiefdochter" dus) mag er met geen woord over gerept worden. Soms begin ik te twijfelen aan zijn kinderwens en heb ik de neiging dat te vergelijken met zn kinderwens 10 jaar geleden wat vaak uitdraait in ruzie. We zien elkaar doodgraag en ik geloof wel dat hij ook met mij een kindje wil maar blijf toch met het verveelde gevoel zitten dat hij er vroeger intenser naar verlengde, en nu eerder denkt van "kheb er al één van mezelf dus als het nu niet meer lukt ist niet zo erg voor hem. Terwijl dat voor mij echt een ramp zou zijn en ik zelf niet weet of ik dan nog de confrontatie met zijn dochter en verleden aan zou kunnen. Ik word er soms radeloos van... Als er iemand wil op reageren, doe gerust..

Gepost door: Ella | 06-05-10

hallo,

Ik heb elk verhaal van jullie allemaal gelezen. ik weet net dat ik zwanger ben van mijn vriend. Hij is 27 heeft al een zoontje van zes ik ben 22 en net in verwachting. Het was niet gepland dus er is een grote stressfactor. Mijn vriend gaat er nogal los over. Ik kan er moeilijk uit afleiden of hij blij is met het nieuws of dat hij er naar uitkijkt of niet. Zijn zoontje voelt zich heel goed bij ons en is graag bij ons. Maar hij komt ook maar 1 weekend om de 14 dagen. Ik ben blij met het kindje ook al was het nog niet gepland. IK ben wel bang hoe zijn zoontje er op gaat reageren aangezien mijn vriend er zo op reageert. Ik heb het er nog met niemand anders over gehad dan met mijn vriend. Soms heb ik wel de nood om er eens over te praten maar dan denk ik we wachten nog wel even tot mijn vriend hem er een gedacht van heeft gegeven.
Ik heb een hele goede band met zijn zoontje en deze zou ik ook zeker niet willen verliezen door het feit dat ik dit kindje wil houden.

Als jullie raad hebben maili gerust,

Gepost door: melissa | 04-10-12

Wat is het fijn zoveel mooie verhalen te lezen..mijn verhaal is iets anders..onze relatie is slechter beginnen te gaan sinds ons dochtertje er is. Intussen is ze 3.5 j. Mijn man vind dat ik zoveel ben veranderd sinds haar geboorte en dat klopt deels..ik was zo blij zwanger te zijn, de kinderen van mijn man ook maar hij..niet..hij had schrik dat ik meer van ons kind ging houden dat van zijn 2 ander kinderen, hij verweet mij van de geboorte dat ik meer aandavht gaf aan de baby dan aan hem en zijn kinderen, dat het huishouden niet meer zo perfect was,... dit heeft me heel veel pijn gedaan..ik had 4 jaar voor zijn ander twee kinderen gezorgd een week op twee en nu ik zelf een kind had, geen stiefkinderen mocht ik daar precies niet van houden en genieten zoals mijn moederhart het wou.. Iets is toen geraakt bij mij en uit elkaar gedreven.. Nu nog bij elke ruzie verwijt hij mij dat ik hem niet begrijp want hij heeft 3 kinderen en ik maar één..Heeft iemand hetzelfde meegemaakt. of tips?

Gepost door: murielrubens | 07-11-13

De commentaren zijn gesloten.