01-01-08

op oudejaarsavond....

kregen we volgende mail en met toestemming  posten we de volledige versie ....

Graag wou ik even mijn verhaal kwijt op deze erg sombere dag. Ik heb al 7 jaar co-ouderschap, dwz een week zijn de kinderen (8,13,17j) bij mij, dan een week bij mijn ex. Zes jaar geleden begon ik een relatie op 100 Km van mijn deur. Zij had haar kinderen altijd bij haar, enkel 1 weekend op 2 niet, haar kinderen zijn 23,20,18 en 15 j oud. Alles leek goed te gaan, mijn kids waren kleiner dus ik nam hen in de weekends mee naar haar, de weken dat ik geen kinderen had reed ik ook naar haar.  2 jaar geleden echter, is plots mijn dochter , toen 14 jaar, bij mij komen wonen en toen begonnen de problemen in mijn relatie.
Ik kon dus minder beschikbaar zijn voor mijn vriendin en zij begon daar over te klagen, of toch iets van te laten merken, zodat ik een schuldgevoel kreeg. Op dat moment zijn we ook 5 maanden uit elkaar geweest maar toch hielden we na 2 maand terug contact. Stilaan werden haar kinderen ook groter en zelfstandiger zodat zij iets meer vrijheid kreeg en me nog meer probeerde op te eisen, waarin ik grote mate probeerde te voldoen.
Mijn zoon echter begon te voetballen, maar in het begin alleen bij de mama, was hij bij mij, moest hij mee naar mijn vriendin in de weekends waardoor ook hij stilaan begon te rebelleren en ik me tussen twee vuren voelde. In augustus was het dan zover, we gingen voor een tweede keer uiteen , toch hielden we na enkele weken weer contact, zij bleef beweren dat ze me nog altijd graag zag, waardoor ik het gevoel kreeg om "drastische" maatregelen te nemen en desnoods mijn eigen huis te verkopen en bij haar of ergens anders een nieuw leven te beginnen, doch het co-ouderschap wou ik niet opgeven, daarvoor zijn mijn kinderen me te dierbaar!
We hielden dus telefonisch contact en ze beweerde dat ze me nog steeds graag zag, vorige week moest ze geopereerd worden en ik dacht bij mezelf zal eens een bezoekje gaan brengen met een cadeautje, kom ik op haar kamer, ze was juist wakker uit de narcose, kijkt ze me verschrikt aan en zegt dat ik onmiddellijk moet weggaan want er was iemand anders in haar leven gekomen en die zou mij anders een lesje leren?
Ben dan weggegaan, maar kon niet laten om te zien wie hij was. Ben uiteindelijk verdwaasd naar huis gereden (100km!), niet wetende waar ik het had en heel verdrietig. In deze dagen extra moeilijk maar ok, mijn eigenlijke vraag is, is het mogelijk om een nieuwe relatie aan te gaan in co-ouderschap en is afstand een probleem. Mijn ex  woont hier op 40m vandaan dus voor de kids geen probleem. Moet je kiezen tussen een relatie of je kinderen? Bij mij is het nog altijd zo dat mijn kinderen op de eerste plaats komen , toch beknot deze keuze mij om een nieuwe relatie aan te gaan. Graag had ik hier wat advies verkregen of reacties van lotgenoten.
getekend , Piet
Elke reactie is welkom .
 

10:00 Gepost door Bart en Delphine in gezin | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

Het is een vraag die ik mij ook stel, al ben ik dan diegene 'zonder' kinderen die getrouwd is met iemand 'met' kinderen. De kinderen zijn hier bijna de helft van de tijd. Het zijn goede kinderen, maar ze zijn al 8 jaar gewoon om hun papa voor hen alleen te hebben of hun mama. Mijn man is een prachtman, maar ik ben partime zijn vrouw. Ik begrijp voor hem hoe moeilijk het is, voor hem lijkt het alsof het kiezen is tussen de kinderen of mij. Dat is niet zo, we moeten gewoon een nieuw evenwicht vinden. Gescheiden ouders voelen zich dikwijls bijzonder schuldig en hebben een reflex 'alles voor de kinderen'. Ik kan dat eigenlijk best begrijpen, wellicht zou ik ook zo zijn.
Alleen : met een nieuwe relatie moeten alle mensen opnieuw hun plaats vinden (de vader/moeder, de nieuwe partner én de kinderen). Bij ons is dat nog altijd niet het geval. Nog niet na jaren. Ik zie mijn man doodgraag. Maar ik stel mijzelf ook de vraag of de combinatie wel mogelijk is.

Gepost door: Tine | 06-01-08

Ja Tine dat begrijp ik ook hoor, maar jij hebt de stap toch kunnen zetten om bij je man te wonen, dus denk ik dat je eens heel goed en diep moet praten met je man, er moet toch een oplossing te vinden zijn voor je. de meeste houden het op een LAT relatie en je ziet die loopt dan ook verkeerd af , hoeveel moeite je ook doet, het moment dat je kan samenwonen zeker op behoorlijke afstand van elkaar duurt waarschijnlijk veel te lang, pfffff , niet gemakkelijk met co-ouderschap, je kan moeilijk je kinderen de ene week in Limburg naar de school laten gaan en de andere in Brabant bijvoorbeeld, tis en tzal een zoektocht blijven, maar mijn kinderen zijn van mij en mijn mijn ex, en ik wil die niet opgeven voor niemand!

grtjs

piet

Gepost door: piet | 09-01-08

Bij 80 % van de echtscheidingen zijn er kinderen , niet min dus ! Als je dan een nieuwe relatie wil opstarten dan heb je één belangrijk feit waar eerst jijzelf rekening mee moet houden en eigenlijk ook je nieuwe partner. Vele NSG stranden ook omwille de verhouding tussen kinderen en de 'nieuwe ' partner. Een goede dialoog tussen beide partners kan veel problemen oplossen en ikzelf ben ervan overtuigd als ' de liefde ' groot is , er wel degelijlk een positieve evolutie kan zijn ....Helaas zijn er ook negatieve ervaringen, maar beschouw dit NOOIT als een mislukking ! Veel sterkte en vooral de kracht om vol te houden

Gepost door: Bart | 09-01-08

Kinderen aan de top... Hey Piet,

idd een lastige situatie...maar bij eenieder komen kids op eerste plaats...
Elke ouder wil het beste voor de kids..
In jouw geval had jouw ex wel een vaag excuus na haar verdoving..plots een ander die jou wel "een lesje zou leren"...Welk lesje dan wel???Een les over liefde die niet zomaar kan opegeven worden misschien?

Gepost door: Nana | 13-01-08

EB Hey,


De eerste keer dat ik zo op één of ander site iets zoek van co-ouderschap en nieuwe relaties. Ik zou langs deze weg ook mensen willen tegenkomen die hetzelfde tegenkomen als ik.

Ik ben sinds september na 10jaar huwelijk uit de woning gegaan heb een dochter die nu 8jaar is een pracht van een kind. Ben direct met iemand gaan samen een nieuwe vriend, die had me opgevangen met mijn echtelijke problemen thuis.
ik mocht van mijn ex mijn dochtr niet meenemen enz........ we gingen scheiden en co-ouderschap.....
mijn docht schiet perfect op met mijn nieuwe vriend ze noemde hem al snel papake omdat zij dat zo aanvoelt. mijn ex heeft da problemen mee, psychisch maakt hij mijn dochter zot, het ergste is ik ben tot op heden nog niet gescheiden , hij heeft al wel iets aan te merken en altijd uitstellen. durf zelf niet de echtscheiding bij de rechtbank in te zetten bang.............
wat ik hier wil zeggen ik ben een 30tal km verhuis mijn dochter blijft naar school gaan waar ik vroeger woonde een kind maakt veel mee en wil bepaalde zaken toch strandvastigheid geven. met mijn ex kan ik niet meer praten .....hij maakt me slecht bij mijn dochter alsook mijn nieuwe vriend...
dit doet goed dit is neer te schrijven veel mensen weten niet wat het is..................

Gr,
Tot binnenkort

Gepost door: Els | 18-01-08

KINDEREN EN SCHEIDEN ( aan Els ) Hey ELs ,
inderdaad geen gezonde situatie maar mag ik je de raad geven om deze negatieve situatie zo vlug mogelijk op te klaren en dit in het belang van je dochter.
Het feit dat ze zich goed voelt bij je nieuwe partner zal haar zeker helpen om de echtscheiding te verwerken. Haar contact met de papa moet een positieve ervaring zijn , mag ik dus de raad geven om je eens te laten bij te staan van een raadsman om zodoende wat info te verzamelen ivm een echtscheiding. Ik wens je alvast veel sterkte toe in deze moeilijke tijd , maar weet dat er na regen altijd zon komt....

Gepost door: Bart | 18-01-08

Aan Bart,

wat ik vergeten te schrijven had is dat ik al van september 2006 het huis weg ben. En inderdaad nog steeds niet gescheiden, heb al een raadsman en wil niet zelf de rechtzaak inzetten wat daar zijn rare verhalen van, zeker als je de woning zelf hebt verlaten enz..Maar ik wil verder en ook duidelijkheid ...... Mijn ex doet dit om te pesten en hij weet dat ik alles zou doen voor mijn dochter en dat is mijn zwakke plek. Ik krijg dreigementen mijn dochter doet soms verhalen en dan denk ik ocharme ... maar wat is goed bij elkaar blijven en ruzie maken uit elkaar gaan en nog ruzie maken pff....dat staat soms de nieuwe relatie in de weg.
en mijn raadsman staat mij zeker bij, doch niet eenvoudig!
grtjs,
Els

Ps: mijn e-mail is elzie.b@hotmail.com (stond 1ste x fout)
doet goed om hierover te kunnen schrijven

Gepost door: Els | 25-01-08

hoi piet,
eve een reactie,geloof me of je nu mama of papa bent je kinderen komen op de 1ste plaats!! ik ben zelf mama en stiefmama wat niet altijd makkelijk is geloof me! maar ik zou ze nie kunnen missen! men vriend zijn kids dan, wonen bij ons en gaan om de 14 dagen naar hun mama,normaal gezien in het verlof was gezegd 14dagen daar en 14dagen bij ons, maar de mama besliste te bellen om te zeggen dat wij telkens de kids komen 100euro moeten betalen per week ze komen???!!! dat gelooft geen mens ma toch is het zo!! waar ben je dan als moeder mee bezig?? ok het klinkt grof het zijn mijn kids nie maar geloof me ik kom voor ze op en probeer al het mogelijke dat ze hun moeder kunnen blijven zien! ookal maakt ze het ons nie makkelijk hoor, ze betaald niks voor hen, geen kleren geen school niks! integendeel en september gaat ze met haar vriend op verlof een weekje spanje!! en dat durft ze dan maar zonder blozen te vertellen??? ik snap da echt nie! dus geloof me piet kids komen op de 1ste plaats nie aan twijfelen, ik zeg altijd als je je partner graag ziet zie je de kids ook graag anders lukt da nie! alvast heel veel geluk gewenst en hopelijk vind je iemand die alles begrijpt!
groetjes, ratje

Gepost door: ratje | 16-07-09

De commentaren zijn gesloten.