13-10-07

Elke dag opnieuw (stief)mama zijn .....

Enkele dagen terug kregen we deze mail en met toelating zetten we deze even ( anoniem ) op de Blog ....reactie of meningen zijn altijd welkom !

Wil gewoon even iets kwijt. Ik ben een stiefmama van 2 meisjes van 10 en 13jaar. Eigenlijk klopt die naam stiefmama niet want als puntje bij paaltje komt, heb ik niks te zeggen, en eigenlijk voel ik me wel een beetje eenzaam in deze situatie. Voor iedereen lijkt het vanzelf sprekend dat ge vol liefde mee opvoed. en alhoewel ik ze graag zie, het is toch elke dag een grote strijd. Ook omdat er grote verschillen zijn in opvattingen tussen ons en de mama. Toen dat ik hierin stapte dacht ik dat het veel simpeler zo zijn. en als ik en mijn man ruzie maak is het alleen om die twee kinderen . Indien ik mijn man niet zo graag zag had ik het misschien al opgegeven. sorry moest er even iets over kwijt want heb eigenlijk het gevoel dat ik er nergens mee naar toe kan. ook ni naar mijn man want voor hem is het vanzelfsprekend dat ik elke dag voor hun zorg....een stief( zorg)mama

18:09 Gepost door Bart en Delphine in Liefde | Permalink | Commentaren (14) |  Facebook |

Commentaren

typ in je gsm : een welkomsbericht, dit is het bericht na het uitzetten of uitvallen van je gsm. Bv ONDANKS ALES BEN IK DE BESTE MAMA !
beseffende : de biologische mama is en blijft voor de kinderen de eerste en de beste.
Ik heb zelf sinds 3 maand een nieuwe relatie: Dirk heeft 2 kids, veel jonger als mijn kids ! hij voedt ze ook heel anders (minder streng) als ik op, ik zit nu al met m'n handen in m'n haar. In hoever kan ik optreden en niet. Het is een verschrikkelijk zoekwerk. En Als ik je kan troosten zelfs voor m'n eigen kids VOEL ik me soms net de hotelmadamme: was, strijk, eten, geld. Voor de rest vooral niet m'n gedachten, én dat zijn dan m'n eigen kinderen. Dezelfde mening van een ander of hun pa én het wordt wel aanvaardt: het is benijdenswaardig; m'n eigenste welkomsbericht; HEY SCHOONHEID ! VOLHOUDEN !

Gepost door: lieve | 18-10-07

Hoi hoi,

ik begrijp je helemaal...het valt zeker niet mee en de liefde voor je partner moet groot zijn om dit vol te houden.
Maar dat is 2 kanten...ook hij zal verschillen merken i opvoeding en moet hier ook een weg vinden om mee om te gaan.
Wat ik zeker in het begin erg moeilijk vond is, dat ik dacht dat ik me teveel met zaken bmoeide waarover ik eigenlijk niks te zeggen had...maar door daar over te praten met mijn vriend, kwam er uit dat hij dat helemaal niet erg vond. Hij zag het echt als : wij doen dit samen...en dat heeft wel geholpen.
Er blijven altijd irritaties, moeilijke dingen om mee om te gaan, maar het duurt lang maar je krijgt er leuke dingen voor terug...
Maandagavond klimt zijn oudste dochter (bijna9) spontaan op mijn schoot nadat ik thuis kom van mijn werk. Had ze nog nooit gedaan. Diezelfde avond moest ik bij zijn jongste in bed gaan liggen zodat ze kon inslapen...heerlijk, daat kleine armpje om mee heen...maar dit heeft dus bijna 2 jaar geduurd. Maar er zijn momenten bij dat ik ze achter het behang kan plakken, maar eerlijkheidshalve...dat kan ik met die van mij ook...

groet en succes
Chantal

Gepost door: Chantal | 24-10-07

samengesteld gezin Hoi, ook ik herken veel in je verhaal. Mijn man en ik zijn vorrig jaar getrouwd.We vormen nu een gezin met 7 kids.Het is dan druk maar ook gezellig..soms met stress en soms met heel veel mooi momenten! Twee ervan komen om de twee weken een weekend. Het zijn de kinderen van mijn man (11 en 14) zijn eerste vrouw en wonen dus normaal ook bij haar.Dan hebben we twee kleintjes van bijna 6 en 7 jaar.Die zijn ook van mijn man en zijn tweede vrouw die helaas overleden is.Ze noemen mij mama en zo voelt het meestal ook! Dan heb ikzelf nog 3 kids uit mijn eerder huwelijk .Ze zijn 19, 17 en 13. Op zich klikt het allemaal goed. Af en toe wat jaloezie...Zelf heb ik tijden dat ik het allemaal prima aankan maar soms voel je toch het verschil van karakters in de kinderen. Onbekende trekjes die je niet kan thuisbrengen...iets wat je bij je eigen kinderen wel kan. Irritaties van onbegrip bij elkaar...Praten helpt goed en gelukkig kunnen we dat.Het is veel rekening houden met andermans gevoelens...veel geven en nemen.Ook ik ben er zeker van dat als mijn huidige man mijn grote liefde niet was geweest ik ditmisschien nooit had kunnen opbrengen. Vaak zou ik ook met vrouwen willen praten die in dezelfde situatie zitten, maar ik kan ze niet vinden. Met de ex van mijn man heb ik een goed contact. Met de ouders en broer van de overleden vrouw ook...maar het blijft vaak moeilijk.. zoveel kinderen en allemaal van een andere liefde..Verhalen uit het verleden,waardoor je weer eens voelt dat de kindern niet uit jouw buik zijn gekomen....We zijn blij dat we elkaar weer hebben gevonden (mijn huidige man was mijn jeugdliefde van 25 jaar geleden) maar soms fluisterd een duiveltje hoe anders het allemaal had kunnen lopen als we toen bij elkaar hadden kunnen blijven. Maar dan verzet ik mijn gedachten en denk aan wat ik nu heb....toch wel allemaal schatten van kinderen..oke de ene pubert en de ander is soms een beetje dwars, vaak ben ik doodmoe ..maar al met al denk ik dat het allemaal zo heeft moeten lopen...twee kleintjes waar ik al 3 jaar mama voor ben...die ik nog zindelijk heb kunnen maken....Eigenlijk heb ik geen klagen,maar toch soms zou het zo fijn zijn om met iemand diedezelfde situatie kent te praten. Gewoon te weten hoe voelt een ander dat...hoe los je dat op.Maar helaas kan ik niemand vinden die deze vorm van samengesteld gezin heeft...

Gepost door: ankie | 02-11-07

hey hey,
ik ben mama van 3kindjes.
heb ongeveer 3maand geleden een man leren kennen met 1 dochter. hij heeft zijn dochter om de 14 dagen 1 weekeind. ik heb met mijn zoon co ouderschap,mijn dochters hebben geen vader meer. mijn vriend en mijn zoontje van 2 kunnen echt niet met 2 door 1 deur. zijn dochter van 14 maand is heel jarloers. ze kan niet hebben dat haar papa met mijn kinderen speelt? ze gaat er altijd tussen staan en de papa pakt haar dan. mijn vriend doet echt zijn best om met mijn zoon iets te doen,maar het is heel moeilijk. mijn zoontje moet ook leren delen met zijn speelgoed dat weet ik ook. maar dat is toch anders dan jarloers zijn, denk ik toch ? mijn vriend wil nu ook co ouderschap aanvragen. er is nu al een paar keer woorden geweest over de kleinste. een ramp !!!!!! ik weet echt niet meer wat ik moet doen. en zijn dochter kan echt zo lief zijn als zij alle aandacht krijgt, anders weent ze wel tot ze de aandacht krijgt. ik weet echt niet meer wat te doen en ik doe echt zo mijn best.

groetjes hilde

Gepost door: hilde | 12-11-07

hey,

SORRY MAAR HEB EEN VERKEERD MAIL ADRES OPGEGERVEN !!!! HILDE.HANS@HOTMAIL.COM IS HET JUISTE

groetjes hilde

Gepost door: hilde | 12-11-07

Ik had graag gereageerd op uw vermelding uit de blog
met elke dag (stief)mama en stief(zorg)mama zijn,
zou het niet mogelijk zijn om mij te contacteren, ik had
u graag hierover gesproken want ik voel 100% met jou mee !

Gepost door: nikol | 04-12-07

OOK HEEL HERKENBAAR Hoi Hilde,

Ik herken dit ook, alleen zijn de rollen bij ons omgedraaid. Ik woon samen met mijn 2 jongens en mijn vriend heeft 2 meiden, die thuis totaal geen sturing krijgen. de jongste van mij is bijna 3 en mijn oudste is bijna 8, zijn meiden zijn 3 en 4. ALs mijn jongste de oudste knijpt of slaat, wat absoluut niet mag, is het huis te klein, maar als zijn oudste thuis bij mama de haar zusje slaat, krabt en bijt dan is dit niet hetzelfde. Ik vindt dit dus behoorlijk irritant, mijn jongens moeten opgevoed worden en mogen alleen maar luisteren en de meisjes mogen zielig doen en klagen papaaaaaa tim slaat. Jullie begrijpen wel hoe ik me voel, herktn iemand dit?

Gepost door: fRANCIS | 06-12-07

hallo,

eerst en vooral dank u voor jullie verhalen. Ik had nooit verwacht toch reacties te krijgen. Het doet goed om te weten dat ik niet alleen ben.
het tweede sorry dak zo laat reageer maar hebben problemen gehad met onze computer en ik moet zeggen ben blij dak er terug op kan en dit allemaal kan lezen.
Op dit moment zijn het wat moeilijker tijden. de feestdagen. de kinderen vieren het bij alle twee. en wa wil de mama wilt natuurlijk ons overtreffen met haar cadeaus. da heeft ze alrijd al gedaan. wa zullen ze aan haar moeten vragen als ze 16 worden een auto? als ik er dan tegen mijn man over begin dan wilt hij er niet over praten. hoe minder ik over zijn ex begin hoe beter.
soms wou ik da we samen konden zitten en de opvoeding te bespreken van de kinderen ook met de mama. maar ja dat zal in mijn dromen zijn. ik kan alleen mijn best doen. en ik weet dak in de ogen van de kinderen een strenge tante ben waar ze zo gezegt niks van mogen. maar als ik het niet doe wie wel hun mama? papa? pff. het zijn schatten van kinderen maar af en toe met heel die situatie.
nog eens bedankt voor al jullie reacties

Gepost door: nancy | 27-12-07

Hallo iedereen,
Wat ben ik blij dat ik deze site ontdekt heb :-)
Ik heb sinds 1 jaar en 10 maanden een vriend met 3 kinderen. Ik zelf heb geen kinderen.
Ik zie heel graag kinderen en zag er zeker niet tegenop om voor ze te zorgen. Toch moet ik toegeven dat het niet altijd zo gemakkelijk is. De jongste (5) en de oudsten (13) zijn geen probleem, maar de middelste (10) is niet altijd zo gemakkelijk. Het is ook niet evident om met de papa over de gang van zaken te spreken. Hij vind dat de kinderen zich altijd welkom moeten voelen met het gevolg dat hij nooit (echt nooit) neen kan zeggen.
Voor mij zijn ze natuurlijk ook altijd welkom. Het zijn de kinderen van de man waar ik zielsveel van hou, maar soms zie ik het echt niet meer zitten. De mama heeft mij duidelijk gemaakt dat ik niets aan haar kinderen te zeggen heb. Ik probeer zo weinig mogelijk te reageren op wat ze doen, maar soms kan ik het niet meer. Het is tenslotte ook mijn huis niet?
De ex profiteert ook van de goedheid van de papa. Ze is, na 11 jaar thuis geweest te zijn, zelfstandige geworden. Dit heeft als gevolg dat ze geen tijd meer heeft voor haar eigen kinderen. Ze zitten heel veel alleen (zelfs soms het kind van 5 jaar!!) en als ze naar hun moeder terug moeten, belt ze of ze niet nog wat langer kunnen blijven, dit nadat ze ze al meer dan een week niet meer gezien heeft!! Daar heb ik het ontzettend moeilijk mee. Wij moeten het maar oplossen dan. Ik wil niet dat ze alleen zitten, ik vind dat onverantwoord, dus gaat bijna al mijn verlof naar het opvangen van de kinderen. Ik zou heeel erg graag zelf een kindje hebben maar het zal er waarschijnlijk niet van komen. De papa wil het liever niet en dit voor de reactie van de middelste dochter.
Ik mag dus voor de kinderen zorgen, maar ze niet opvoeden. Dat is niet evident.
Ik ben wat aan het doordraven. Het doet gewoon eens deugd om mijn hart te luchten :-)
Groetjes

Gepost door: Ilse | 03-01-08

AAN ILSE Beste llse ,
neen hoor , je draaft niet door , het is de realiteit en velen zullen je verhaal-leefswijze duidelijk herkennen.Ikzelf als papa herken veel op de wijze hoe mannen-papa's reageren tegenover hun kinderen , en onrechtstreeks naar de partner toe.Mannen zijn bang om eens neen te zeggen tegen hun kinderen omdat ze het gevoel hebben dat ze tekort schieten tegenover hen , maar niks is minder waar , maar hoe maak je dat die papa wijs hé !
Je hebt inderdaad een moeilijke taak om als stiefmama door het leven te gaan , maar geloof me , je zal zeker naar je waarde worden geschat , misschien nu niet direct voelbaar ....alvast een dikke pluim voor je ....
Bedankt alvast om je eens te laten horen , daarvoor staat deze Blog online .....en hopelijk tot hoors
groetjes

Gepost door: Bart | 04-01-08

hallo het zijn niet alleen de papa's die niet nee kunnen zeggen. bij ons is het de mama. met als gevolg dat cynthia elke keer meer en meer vraagt en niet begrijpt dat haar zus , die drie jaar ouder is , iets meer mag. Ik had het van begin gezegd dat dat niet goed ging uitdraaien maar wie luisterd er nu naar de stiefmama. ze hebben alletwee computers, tv en gsm en dat terwijl ze maar 10 en 13 jaar zijn.
ik kan mij er enorm in opwinden en ik moet toegeven ik reageer het soms uit op de kinderen. die er eigenlijk geen besef van hebben. maar als er niemand luisterd wa moet ge dan doen?
ik kan soms echt met de handen in mijn haren zitten door weer een streek van de mama. allé van hun papa mag ik ze ook ni straffen. ook al gebeurd dat zelden als het dan gebeurd dan overdrijf ik maar.
al een geluk valt het bij laetitia allemaal mee. Maar door heel dat gedoe is het slechter aant gaan met Cynthia, ze trekt haar toch niks meer van aan en als ze haar zin niet krijgt begint ze te wenen en krijgt ze haar zin toch. Op moment heb ik het heel moeilijk met haar graag te zien. en weten dat het heel de situatie is dat haar zo maakt want ergens is ze wel een lief meisje.
hopelijk valt alles nog op zijn plooi

Gepost door: nancy | 06-01-08

Hoi allemaal,

Ik ben 3jaar samen met een fantastische man. Hijzelf heeft 2 kinderen en deze komen om de 14 dagen 1 weekend. Zelf heb ik nooit echt veel mee opgevoed. Wanneer ik iets vraag moet ik hier meestal 2 tot 3 keer vragen vooraleer ernaar geluisterd werd.
Ik heb altijd zoiets gehad van het zijn zijn kinderen, ik wil me niet gaan moeien in hoe hij zijn kinderen moet opvoeden.Tot ik zelf mama ben geworden van een zoontje.

Nu komen er natuurlijk heel wat vragen. en gevoelens naar boven.
Mijn kind delen met de andere kinderen geeft me geen goed gevoel.
Ik zie er nu tegenop wanneer het weekend van de kinderen er aan komt.
Ook heb ik het gevoel dat ik alle mooie momenten met mijn familie moet delen met de kinderen. Soms wil ik ook wel een echt familiemoment met ons gezinnetje en de familie.
Hoe gaat de opvoeding eruit zien? wie speelt welke rol?

Ik hoop dat ik hier iemand vind met een gelijkaardig gevoel en eventueel enkele tips waar ik iets mee kan doen.

Ik Heb met mijn vriend al kort over gesproken, hij heeft vooral geluisterd en weinig reactie gegeven.

....

Zelf heb ik al veel nagedacht hoe het zou komen dat mijn gevoel zo veranderd i

Gepost door: Inge | 14-11-11

Hoi allemaal,

Ik ben 3jaar samen met een fantastische man. Hijzelf heeft 2 kinderen en deze komen om de 14 dagen 1 weekend. Zelf heb ik nooit echt veel mee opgevoed. Wanneer ik iets vraag moet ik hier meestal 2 tot 3 keer vragen vooraleer ernaar geluisterd werd.
Ik heb altijd zoiets gehad van het zijn zijn kinderen, ik wil me niet gaan moeien in hoe hij zijn kinderen moet opvoeden.Tot ik zelf mama ben geworden van een zoontje.

Nu komen er natuurlijk heel wat vragen. en gevoelens naar boven.
Mijn kind delen met de andere kinderen geeft me geen goed gevoel.
Ik zie er nu tegenop wanneer het weekend van de kinderen er aan komt.
Ook heb ik het gevoel dat ik alle mooie momenten met mijn familie moet delen met de kinderen. Soms wil ik ook wel een echt familiemoment met ons gezinnetje en de familie.
Hoe gaat de opvoeding eruit zien? wie speelt welke rol?

Ik hoop dat ik hier iemand vind met een gelijkaardig gevoel en eventueel enkele tips waar ik iets mee kan doen.

Ik Heb met mijn vriend al kort over gesproken, hij heeft vooral geluisterd en weinig reactie gegeven.

....

Zelf heb ik al veel nagedacht hoe het zou komen dat mijn gevoel zo veranderd i

Gepost door: Inge | 14-11-11

Beste Inge ,

je gevoel is helemaal normaal te noemen , je hebt gekozen voor een liefdevolle man doch je moest noodgedwongen zijn kinderen erbij aanvaarden, willeswaar alleen om de 14 dagen eens doch ze maakten soms deel uit van je leven. Nu jezelf mama gaat worden sta je daar terecht bij stil en zijn je gevoelens wat hun controle kwijt. Uiteraard is dat voor je man ook niet eenvoudig , immers het zijn en blijven zijn kinderen, en die maken deel uit van zijn gevoelens. Mijn raad is om er echt veel over te praten , lees praten , niet in een soort discussie terecht komen maar proberen om SAMEN een succesvol team te zijn en te blijven....
Voor alle duidelijkheid , het is ons ook overkomen en alleen praten helpt veel .
Groetjes en positief blijven denken

Gepost door: bart | 14-11-11

De commentaren zijn gesloten.