25-05-07

Raad voor Kaat ( Saartje )

Hallo iedereen,


Weet iemand hier wat je kan doen als men co - ouderschap heeft, maar de kinderbijslag wordt toegekend aan de moeder? Het strafste van dit alles, is dat wij wel moeten opdraaien voor de helft van de schoolkosten, medische kosten,...
Het gaat om 3 kinderen. Zij eten hier evenveel als bij hun moeder, maar zij klaagt steen en been omdat wij bijvoorbeeld minder kleding voor hen kunnen kopen dan zij kan. De moeder heeft collectieve schuldbemiddeling, maar alle geldzaken die zij ooit mijn haar ex (mijn man) is aangegaan, blijven na 3 jaar schuldbemiddeling, nog steeds in slaapstand bij de beslagrechter. Ondertussen moeten wij hier maar alles zien rond te krijgen op financieel gebied, wat geen lachertje is.
Kan men zelf naar een rechter stappen om alsnog te vragen om de kinderbijslag in de helft te verdelen? Zij werd wel veroordeeld om 50 euro per kind en per maand te sparen, maar ook dat gebeurd niet. Nochtans is zij daarvoor in gebreke gesteld.
Alle raad van tante Kaat is dus welkom...

Saartje

Beste Saar ,

 

is een hele brok die je schrijft natuurlijk. Wanneer er een scheiding is met onderlinge toestemming en men gaat voor Co -ouderschap dan kan het kindergeld verdeeld worden over de twee ouders maar dit moet vermeld staan in het vonnis .Dit zal ook zo zijn voor de kosten van school , medische en andere maar eveneens moet dit vermeld staan in het vonnis.

Wanneer er uitspraken zijn en ze worden niet nageleefd dan mag , lees moet , je naar de rechter toestappen , in het geval van het niet naleven van het sparen van 50 euro , is het bij de jeugdrechter.

 

 

17:43 Gepost door Bart en Delphine in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Ik herken bepaalde elementen uit Saartjes verhaal heel goed. Mijn man en zijn vorige partner hebben drie kinderen, maar waren niet getrouwd. Dit maakt dat ze het voor een deel maar zelf moeten uitzoeken hoe ze het met de kinderen en de rest regelen.

Al bijna drie jaar volgen ze daarom 'scheidingsbemiddeling' en al drie jaar lang blokkeert de ex van mijn man de onderhandelingen. Ze komt niet opdagen, ze weet een hele sessie vol te brullen met zaken die absoluut niet ter zake doen, maar tot een deftige regeling komt het dus niet. Na drie jaar zijn er dus ook nog steeds geen vaste financiële afspraken. Sedert een half jaar krijgen we gelukkig wel maandelijks veertig procent van het kindergeld (wat overeenkomt met de tijd die de kinderen bij ons doorbrengen). Voor de rest komen bijna alle kosten de facto op onze nek: schoolrekeningen, kledij (want zij vindt dat blijkbaar niet nodig), kampen en hobby's, ... Zo nu en dan betaalt ze wel eens iets, maar er mogen haar vooral geen vaste afspraken worden opgelegd (op geen enkel vlak), want dan in het hek van de dam.

Tja, wat doe je daar mee? Je kunt natuurlijk naar de rechter stappen, maar win je daar echt zoveel mee? Zij is zo weerspannig als maar kan en als we het voor de rechter brengen, zal de situatie voor de kinderen helemaal een hel worden. Want zij draait er absoluut haar hand niet voor om om over mijn man of mij vuil te spuien tegenover de kinderen. De emotionele chantage is nu, na drie jaar, eindelijk wat aan het verminderen (tja op den duur zeggen de mensen in je naaste omgeving ook wel eens 'zet je er nu toch eens over, het is al allemaal zolang geleden'). Naar de rechter stappen om afspraken, financieel en op zoveel andere gebieden, af te dwingen is een optie, maar volgens mij geen onverdeeld positieve. Ik zou ook graag eindelijk gerechtigheid zien en het maandelijks wat breder hebben, maar ik weet niet of ik het er allemaal wel voor over heb. Advocaten kosten uiteindelijk ook bakken geld en de uitkomst is toch nooit helemaal zeker.

Het blijft bij ons dus ook een pijnpunt. En dan heb je nog de absoluut onmogelijke wetgevingen in ons land. Wie het belastingsvoordeel van de kinderen heeft, kan genieten van sociale leningen, komt in aanmerking voor sociale huisvesting etc. Wij hebben dat belastingsvoordeel niet en kunnen er dus naar fluiten. Maar wij moeten de kinderen toch ook huisvesten? Waarom, indien mijn man en ik samen nog kinderen willen (wat wel de bedoeling is), kunnen zij dan niet automatisch als 'vierde, vijfde, ... kind' voor het kindergeld geregistreerd worden? Mijn man heeft zijn andere kinderen officieel erkend, dus ik zie absoluut het probleem niet ... Het zou op financieel vlak een welkome verademing zijn voor ons. Waarom moet alle voordeel automatisch naar één partner gaan? Waarom gaat men er altijd maar vanuit dat gescheiden partners nog in staat zijn dergelijke voordelen eerlijk te verdelen? En waarom kun je, indien dergelijke constructieve communicatie onmogelijk is, enkel en alleen nog terecht bij de rechter? Kan zoiets niet automatisch 'eerlijk' verdeeld worden?

Ik vind persoonlijk dat nieuw-samengestelde gezinnen op financieel vlak zwaar gediscrimineerd worden door de overheid. En ik vind dat persoonlijk heel erg, aangezien nieuw-samengestelde gezinnen het op andere vlakken al heel zwaar hebben. Die financiële stress moet er echt niet nog eens bijkomen ...

Gepost door: Diewtje | 14-06-07

gerechtigheid... Ja, Diewtje, ik weet dat ik niet de enige ben in deze situatie. De wetgeving is vaak discriminerend en zeker in gevallen zoals de jouwe, de mijne en vele andere lotgenoten. Het dateert nog steeds uit het 'moeder-aan-de-haard-tijdperk.
Het enige voordeel dat wij (vooral mijn man) aan co - ouderschap hebben is dat wij de kinderen nog een opvoeding kunnen geven en dat zij beide ouders evenveel zien. Financieel is het een blunder. Het enige wat weggevallen is, is alimentatiegeld, maar voor het overige blijft alles hetzelfde. 'Madam' vindt het blijkbaar heel normaal dat zij het kindergeld ontvangt (wat naar de schuldbemiddelaar gaat om haar achterstallen te betalen). En dan nog durven klagen omdat wij niet in staat zijn veel kledij te kopen voor de kinderen. Hoe is het mogelijk?!
De 2 oudsten willen op scoutskamp gaan. De moeder wil (volgens de kinderen) dat wij de helft betalen, maar wij moeten geen hobbykosten meer betalen. En ik weet hoe het zal lopen als ze niet gaan. Het zal dan onze schuld weer zijn, omdat wij niet betalen.
Wat het sparen voor de kinderen betreft, heb ik al 2 deurwaarders gebeld om informatie. Er is maar 1 mogelijkheid: advocaatje betalen om te laten uitzoeken of er iets van verrichtingen gebeurd is sinds het vonnis. Ik heb daar geen zin meer in, want het gaat inderdaad alleen maar geld kosten.
Bemiddeling kan soms een oplossing bieden, zoals in jullie geval, maar met de ex hier valt niet te praten. Wij hebben in het verleden zelfs een maatschappelijk onderzoek laten opstarten en dan zat 'madam' in de rechtzaal met een doktersattest te zwaaien omdat de oudste dochter (onder manipulatie) niet meer bij ons wou komen, alleen nog af en toe een weekend. Hoe kan je je kinderen zoiets aandoen? Zulke mensen hebben totaal niet door dat het uiteindelijk terug bij hen zal komen. Kinderen worden ouder en gaan bepaalde zaken inzien en beter begrijpen. Maar ja, ondertussen zit je er maar mee.
Beu ben ik het, beu.
Wat mensen ook mogen zeggen van: 'Zet je erover, het is nu al zo lang bezig.' Misschien goed gemeend ja, maar je weet het pas als je er zelf inzit, nietwaar?

Gepost door: Saartje | 22-06-07

De commentaren zijn gesloten.