26-01-07

zorgouders....zorgmama en zorgpapa ...

 

Beste bezoek(st)ers ,

 

naar aanleiding van een mail, kregen we volgend initiatief te horen. Namelijk om komaf te maken met het woordje " stief " en deze te vervangen door " zorg " , waarbij we zodoende komen aan een nieuw aangenaam klinkend aanspreeknaam :

" zorg-mama en zorg-papa " ...

dus zorg-ouders ....

Wij , Delphine en Bart , vinden het alvast een goed idee om daar gebruik van te maken , vooral als er bio-regeling is . Immers een mama en papa vervang je nooit zomaar .....

Je kan het verhaal lezen hieronder, waarbij we tevens laten horen dat we steeds meer en meer mails krijgen met tips en vragen .....fijn te merken dat we niet alleen staan en dat er nood is aan woord en wederwoord ...nogmaals dank en veel sterkte aan de vele vele zorg-mama's en zorg-papa's ......

 

( mail van Elske )

Beste ,
Ikzelf vorm sinds 2 jaar samen met mijn partner en onze 5 kindjes een nieuw samengesteld gezin.

Ik heb een zoon van 7 en een dochter van 5 jaar, mijn vriend heeft een dochter van 7, een dochter van 6 en een zoontje van 3 jaar oud.

Mijn kindjes zitten in een perfecte bi-locatie regeling, de kindjes van mijn vriend komen momenteel slechts 1 weekend om de 2 (wat wij nog steeds proberen om te zetten in bi-locatie).

Van in het begin hebben wij aan zowel mijn als aan zijn kindjes duidelijk gemaakt dat ze slechts 1 mama en 1 papa hebben en dat het nooit de bedoeling zal zijn dat ze mij en mijn partner als een "nieuwe mama of papa" gaan beschouwen.

Mijn zoontje heeft dit twee jaar geleden, toen 5 jaar oud, prachtig verwoord.

Hij heeft 1 papa en 1 mama, maar omdat, en ik citeer: "...Lee voor mij zorgt zoals een echte papa dat ook doet...", stelt hij hem aan iedereen voor als zijn "zorgpapa".
De dochters van mijn vriend vonden ook dat stiefmama hen teveel aan lelijke sprookjes deed denken en hebben dit woord overgenomen, ik ben hun zorgmama.
Onderling noemen ze elkaar speelbroers en speelzussen.
De grootouders noemen ze allemaal bij hun troetelnaam (moekie en vokkie), blijkbaar voelen ze dat wel als normaal aan.

Ook de vriendin van de vader van mijn kindjes wordt door hen als zorgmama voorgesteld.

Toen mijn vriend onlangs een halve dag in de school van mijn kindjes een voorstelling over zijn beroep ging geven, heeft mijn zoontje hem heel duidelijk als Lee, mijn zorgpapa, voorgesteld.
De juffen vonden dit een geweldige verwoording, vooral omdat er zoveel genegenheid en warmte in dat woord ligt.

Waarom nemen we deze woorden niet gewoon op in onze woordenschat?
Ik denk dat heel veel vrouwen en mannen zich veel gelukkiger zouden voelen om niet langer met zo'n negatief woord, dat stiefmama of -papa toch is, aangesproken te worden.

Vriendelijke groeten,
Elske

23:32 Gepost door Bart en Delphine in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

opluchting dag iedereen,
het doet deugd te lezen dat een NSG toch wel veel energie vraagt en dat niet alles vanzelf gaat. ik heb een zoon (7 jaar) en mijn (nieuwe) man heeft een dochter van (bijna 8) en een zoontje van (bijna 6). wij hebben dus een week drie kinderen en een week geen kinderen. ondertussen duurt dit al twee en een half jaar. als koppel waren we super verliefd (we zijn dit nog) nooit ruzie. maw we hadden mekaar echt wel gevonden. de eerste ruzies zijn begonnen sinds we gingen samenwonen. en deze draaide telkens om de kids. de verschillende opvoedingsgewoonten etc. in het begin maakten we zelfs ruzie over eetgewoonten (van mij mocht er geen frisdrank van mijn man wel,...) hier kunnen we nu wel al om lachen. toch is het zo dat je altijd ook rekening moet houden met de exen en hun invloed op de kinderen. dit is niet altijd wat ik of mijn man willen. we hebben eerst als koppel zelf onze weg moeten vinden en onze zelfde golflengte (met deze zoektocht zijn we nog bezig en dat zal denk ik nooit stoppen.) dan hebben die ex-partners ook nog eens andere ideeën en invloeden. Wij mogen echt nog niet klagen. met mijn man zijn ex-partner loopt alles eigenlijk zeer vlot (ook al is het niet echt altijd onze zin, je doet dit voor de kids en deze vinden het schitteren) mijn stiefdochter heeft vorig jaar haar communie gedaan en dit hebben we samen gevierd (mijn man en zijn fam. ik uiteraard met mijne zoon en de ex, met haar partner en familie) dit was zenuwslopend en vermoeiend, maar het is goed gelukt en de kinderen vonden het super. met mijn ex-partner zou dit niet echt gaan. nu pas heeft hij een nieuwe relatie en dat doet deugd, en maakt de omgang normaler. zelfs met mijn ex lukt het wel en zal mijn zoon (bijna) nooit spanningen,ruzies ondervinden. mijn zoon komt met evenveel plezier naar ons, als dat hij een weekje naar zijn papa gaat.
met zijn stiefbroer en stiefzus klikt het fantastisch.
mijn ouders daarentegen kunnen zich bij gans de situatie niet neerleggen. zij blijven erbij dat mijn stiefkindjes nooit hetzelfde zullen zijn voor hen als mijn eigen zoon. Dit heeft al tot veel spanningen geleid, tot ruzies. vorig jaar wou mijn moeder zelfs geen paaseieren kopen voor de drie kinderen. zij zal nooit de drie kinderen even willen opvangen,...
de fam. van mijn man daarentegen, gaan met mijn zoontje op dezefde manier om als met hun eigen kleinkinderen. mijn zoontje spreekt ook over zijn nonkels en tantes en oma en opa alsof het ook echt de zijne zijn.
De spanningen met mijn ouders hebben al geleid tot maanden geen contact meer met elkaar. nu is er terug contact. Ze proberen hun best te doen, maar je voelt dat het echt niet van harte is.
ik mis mijn mama wel. want uiteindelijk is een echtscheiding meemaken, een tijdje alleenstaande mama zijn, dan plots (zorg)mama worden van drie kindjes en goed functioneren binnen dat NSG niet gemakkelijk. en dan zou ik wel eens willen kunnen praten met mijn mama, of als het te druk wordt dat ik de kids eens even kan brengen. Dit gaat allemaal niet. mijn ouders hebben mijn echtscheiding nog niet verwerkt, dus bij onze huidige situatie zullen zij zich zeker niet kunnen neerleggen. Er wordt me eerder verweten, dat ik het leven van mijn zoontje naar de knoppen doe. ik kan eigenlijk nog lang verder gaan, maar ik ga afsluiten. omdat ik vind dat er in belgië veel te weinig bestaat rond NSG was ik toch nog maar eens op zoek op het internet. hier ben ik terechtgekomen en ik kon het niet laten om toch iets te schrijven. het is niet gestructureerd (maar dat ben ik zelf ook niet echt) en het zijn gewoon de dingen die in me opkomen na het lezen van de andere belevenissen.
hoe moeilijk dat het ook is, ik ben ervan overtuigd dat wij (ouders binnen een NSG) zeer bewust met opvoeding,gevoelens,... bezig zijn. en dat dit alleen kan leiden tot onze kids een goed, veilig en warm nest te geven.

Gepost door: liesbeth devillé | 06-03-07

De commentaren zijn gesloten.