27-12-06

Gedrag van mijn stiefdochter

Vandaag vonden we in onze mails volgende oproep. Uiteraard zetten we deze oproep anoniem in onze Blog ( was ook de vraag van betrokkene ) , en is elke reactie meer dan welkom !
 
Hallo,

ik maak sinds kort deel uit van een NSG (met elk 2 kids uit een vorige relatie) en ik word geconfronteerd met een probleem waar ik niet weet wat mee te doen.
 
Mijn partner heeft een dochter van 12. Hij ziet ze 1 weekend op 2. Het komt erop neer dat, als ze er is, onze relatie een totaal andere wending neemt en zij als het ware alle aandacht opeist. Ze neemt haar vader mee naar 'ons' bed om te gaan knuffelen, in de zetel haakt ze haar benen in de zijne (wil ze daarmee zeggen 'hij is van mij'?), op straat loopt zij hand in hand met hem....
Ik voel me hier totaal ongemakkelijk bij en vraag me af of ik overdreven reageer (het is een doodbraaf kind maar ik kijk er werkelijk tegenaan als ik weet dat ze komt) of dat ze haar papa voor haar alleen wil.
Is ze mss niet klaar voor een nieuwe vrouw in haar papa zijn leven?
Ik ben het beu om kusjes in het geniep te krijgen en vraag me af of bovenstaande zaken normaal zijn. Ik heb iemand nodig die me zegt wat al dan niet normaal is.

Zijn er nog stiefmama's die dit ervaren of meemaakten ? Wie wil reageren op deze oproep ?

alvast bedankt

met vriendelijke groeten
een 'stief'mama

21:02 Gepost door Bart en Delphine in Algemeen | Permalink | Commentaren (8) |  Facebook |

Commentaren

Hoi,
Hetgene waarmee jij worstelt, ken ik perfect. Ik weet hoe het voelt om op die manier bij je partner en kinderen te zijn. Ik ben zelf ook een "stiefmama", vervelend woord vind ik, sinds ongeveer 4 jaar. Het eerste jaar hebben mijn man en ik onze relatie geheimgehouden voor de kinderen. Het is niet goed voor kinderen uit een verse scheiding om hun vader of moeder met een andere partner te zien.
Ik heb me lang het 5de wiel aan de wagen gevoeld. Als we gingen wandelen, gaf hij een hand aan zijn jongste dochter en ik bleef wat achterlopen. Geschokt. Ik heb dat zo een tijd gelaten, maar systematisch begon ik hem wijs te maken dat IK zijn nieuwe partner ben. Ik wil erbij horen. Stukje bij stukje is dat gaan veranderen en dat was een hele opluchting. Soms voel ik het 5de wiel weer aankomen, maar het is anders en veel minder dan vroeger. Mijn zoon is zo goed als altijd bij mij en zijn 3 kinderen hebben een bilatieregeling.
Hoe lang zijn jullie al samen? Wordt er gepraat over jullie relatie en/of over jullie kinderen? Het belangrijke is dat je samen moet trachten om op dezelfde golflengte te zitten. Dat is al moeilijk in een "normaal" gezin, laat staan hoe het is in een NSG. Ik weet er ook al alles van. Maar praten is heel belangrijk.
Het feit dat je partner zijn kinderen maar 2 weekends per maand heeft, maakt de situatie en het gemis van de kinderen voor hem moeilijk. Hoeveel heb jij je kinderen per maand? Hoe gaat hij met jouw kinderen om? We kunnen dit perfect uitpluizen, maar ik heb meer ingrediënten nodig om je verder te kunnen helpen.
Je moet trachten om tot hem door te geraken, psychisch. Maar ook dat hangt weer af van zijn gemoedstoestand en van zijn karakter. Heeft hij een gesloten karakter of kan hij goed praten (met jou)? Je mag hem niet te ver drijven, maar hij mag dat met jou ook niet doen door je zo te "behandelen". Het feit dat hij op die manier omgaat met zijn kinderen, wil zeggen dat hij ze graag ziet en er veel voor over heeft. Maar tracht om een goede plaats te vinden in het NSG. Ik weet dat het niet makkelijk is. Bij mij heeft dat ook veel tijd, moeite, zweet en tranen gekost. Ik heb ook de nodige momenten gehad dat ik ertegenop zag dat zijn kinderen weer kwamen, wat nu soms nog gebeurt. En ook dat heeft verschillende redenen. 1 week met 3 personen zijn en de week erna met 6 personen, is een heel groot verschil. Deze regeling is sinds een jaar vastgelegd en ik dacht dat er een bepaalde gewoonte uit zou voortkomen, maar dat is het eigenlijk nooit geworden tot hiertoe, de aanpassing is enorm groot. Van drukte naar stilte en andersom.
Ik zou zeggen: houd vol! Laat de moed niet zakken en probeer een rustig moment te vinden om er met je partner over te praten. Schrijf desnoods eerst op wat je dwarszit. Denk er ook even over na. In het slechtste geval kan je hem een brief of mail schrijven.
Laat gauw iets van je weten.
Misschien doet het voor jou ook wel deugd dat er meerdere mensen hetzelfde gevoel hebben of gehad hebben in een NSG.

Groetjes

Gepost door: Saartje | 28-12-06

gedrag van mijn stiefdochter Hallo,

Jouw verhaal roept veel herkenning bij me op. Ikzelf ben stiefmama sedert bijna 2 jaar. Het aanklampende gedrag van mijn partner's jongste dochter van 13, heeft bij mij dezelfde ongemakkelijke gevoelens doen ontstaan. Tijdens de gezamenlijke zomervakantie kroop ze bij haar vader in bed toen ik even boodschappen was gaan doen. Ik was helemaal in de war, wist niet wat er van te denken. Ik gun mij man en zijn dochter intieme momenten met z'n beidjes, maar hier was voor mij een grens overschreden. 's Avonds in de zetel, kroop ze direkt tegen hem aan toen ik heel even was opgestaan. Ik eiste mijn plaats terug op, wat haar dan heel nukkig maakte. Ik heb uitvoerige gesprekken hierover gehad met m'n partner, kon mijn gevoelens en gedachten vrij uitspreken. Ik moest me soms heel kwetsbaar opstellen want ik voelde me al pratend een onvolwassen jaloerse vrouw. Voor mijn partner moet het niet gemakkelijk geweest zijn. Hij zat tussen twee vuren in. Ondertussen hebben wij een voorzichtig evenwicht bereikt. De jongste dochter krijgt van haar vader de duidelijke boodschap dat ik zijn vrouw ben en dat zij later zelf iemand zal hebben. Wanneer zij te veel aan hem begint te hangen zal hij haar daar liefdevol op wijzen. Haar papa en mama zijn al 8 jaar gescheiden dus onze relatie komt niet te vroeg voor haar. Ik denk eerder dat het te maken heeft met haar leeftijd. In een gewoon gezin gaan tienerdochters ook met hun moeder concurreren. Alleen zal het voor hen makkelijker te aanvaarden zijn dat hun vader nu eenmaal een relatie heeft met een andere vrouw (de eigen moeder), waar ze immers zelf ook een hechte band mee hebben.
We tonen haar duidelijk dat wij een koppel zijn en dat daar niets of niemand verandering in zal brengen. Tegelijkertijd sluiten we haar niet buiten en kan ze zich koesteren aan de liefde tussen haar vader en mij. Een NSG heeft vooral heel veel tijd en geduld nodig om een plek te worden waar iedereen zich thuis voelt.
Volhouden dus !

Hartelijke groetjes

Gepost door: Lucia | 29-12-06

Mooie toekomst hallo saartje en lucia,

bedankt voor jullie reactie. dit doet me goed!
Om op saartje haar vragen te beantwoorden: we zijn 'nog maar' een 7-tal maanden samen. Alles is heel snel gegaan, gewoon omdat we mekaar gevonden hebben en mekaar heel goed aanvoelen. Mijn partner kwam nog maar pas uit een vorige relatie, het zal voor zijn dochter mss wat snel gegaan zijn toen ik reeds na 3 maand 'ten tonele' verscheen.

Ikzelf voed mijn dochtertjes op in co-ouderschap. Ze zijn gek van mijn partner, hij is dan ook een fantastische papa. Het is hartverwarmend hem zien zot te doen met zowel mijn als zijn kids.

Ik heb hem van in het begin gevraagd waarom hij zijn kids niet meer bij zich nam. Blijkbaar kwam dit in zijn vorige relatie beter uit (zijn ex-vriendin had geen kids) maar in deze nieuwe situatie, waarbij ik ook zelf mama ben, zijn zijn kids voor mij even welkom dan de mijne.

Het klopt wat Lucia schrijft ivm tussen 2 vuren staan. Mijn partner heeft soms echt een probleem met zijn 2 vrouwen en weet zich niet te gedragen. 's Avonds in de zetel heeft hij ons allebei vast, want als hij de ene teveel vastpakt trekt de andere een boos gezicht...

We hebben gisteren een openhartig, liefdevol, rustig gesprek gehad. We gaan hier samen aan werken. Hij heeft gevraagd of ik hem hierbij wil helpen. Ik heb hem aangeraden eerst eens te horen wat zijn kids écht willen en ook dat hij met zijn dochter eens praat om haar te zeggen dat ze zijn poppemie is en altijd zal blijven, ondanks het feit dat ik in zijn leven ben gekomen. Ik wil zonder twijfel verder met hem, we komen er hopelijk snel!

Tot mails!
en aan alleNSG-ers een fantastisch spetterend 2007 gewenst!!


Gepost door: Anonieme mama | 29-12-06

Beste Lucia,

Het doet me op een bepaald punt deugd dat we inderdaad niet de enigen zijn die te kampen krijgen met die problemen en vervelende momenten als "stiefmama". Ik heb hier ook al veel over gelezen en het blijkt dat wij als moeder het moeilijker hebben dan de vaders of stiefpapa's. Volgens mij ook omdat in ons een moederinstinct schuilt en we ons, zoals ook jij zegt, heel kwetsbaar kunnen zijn. Wij voelen hen sneller aan als onze kinderen, terwijl de kinderen zelf daar dikwijls meer problemen mee hebben. Je wil je partner niet kwetsen, je kinderen of zijn kinderen ook niet, maar ook onszelf niet. Het is inderdaad een zware opgave.
Haar ouders zijn dus al lang uit elkaar. Maar ja, heeft je partner voor jou nog andere relaties gehad en zo ja, verliepen die even moeizaam in de zin van stiefmama - stiefdochter-relatie? Dat moet jij je uiteraard niet aantrekken. Maar misschien zou dat een opluchting zijn. Op de duur gaan we alleen maar denken dat het bij ons ligt hé?
Ik heb soms gedacht dat er een oedipoescomplex was bij de jongste dochter van mijn man. Ik heb hem dat voorzichtig proberen te vertellen, maar dat viel niet volledig in goede aarde en ik bedoel dan in de zin van: het werd afgescheept. Ik heb voor veel begrip, maar ik vind ook, net zoals jij, dat de kinderen hun plaats moeten kennen.
Na een scheiding gebeurt het wel dat kinderen partij gaan kiezen voor een bepaalde ouder en die dan ook uitermate gaan beschermen. Maar op de leeftijd van 13,...
De oudste dochter van mijn man is er 15, dus volop in de puberteit, maar dat valt nog wel mee. Zij heeft een jaar en half zitten zagen over misselijkheid. Uren tijd heb ik in haar gestoken. Praten, praten, en nog es praten. Ik werd er bijna ziek van. Haar moeder had haar volledig in haar macht. Ze speelde een gevaarlijk spelletje met haar eigen dochter, niet nadenkend wat voor gevolgen dat kan hebben bij het kind zelf.
Het is moeilijk als de kinderen niet goed meekunnen of willen. Het brengt de relatie van de partners op een crisispunt in het leven en dat willen we natuurlijk niet.
We kunnen alleen maar praten met elkaar en trachten om eerlijk onze gevoelens te uiten en zo streven naar een harmonieus leven, niet?
Zijn dochter moet jou uiteindelijk leren aanvaarden, zo simpel is dat, maar voor haar ligt dat op die leeftijd een beetje moeilijker blijkbaar. Maar houd het hoofd koel! Er komen vast en zeker betere tijden.
Zoals jij het ook duidelijk zegt: een nsg heeft veel tijd nodig om zich te ontplooien. Dat is ook mijn ervaring en mijn mening.
En zolang er geen vervelende ex tussenzit (wat bij mijn man wel zo is) valt het allemaal nog wel mee. Maar ik weet natuurlijk niet of jij geplaagd wordt door zijn ex of dat de ex de kinderen opzet...

In ieder geval: nog veel succes en als je nog wat kwijt wil, doe maar. Ik antwoord in ieder geval!

Vele groetjes

Gepost door: Saartje | 29-12-06

Hey, anonieme mama,

7 maanden is inderdaad nog niet lang. Maar wel tof als het tussen jullie toch goed werkt, afgezien van een paar strubbelingen over zijn kids.
Het kan dus wel zijn dat zijn kindjes het te snel vonden om jou reeds bij hen te hebben. En dat is uiteraard niet meer dan normaal. Als wij het al moeilijk hebben met een scheiding en een nieuwe partner, wat is dat dan voor de kinderen? Velen koesteren nog de droom dat papa en mama ooit terug samen komen. Maar het is aan de ouders om dat uit het kind zijn hoofd te praten. Niet dat het bij jullie exact ter sprake komt, maar dikwijls zit dat in het hoofdje van het kind en daaruit krijg je soms zulke reacties.
Toch leuk als je gisteren zo'n tof gesprek hebt gehad met je partner. Zo moet dat ook blijven. En zoals hij zijn dochter ook laat weten dat zij altijd zijn "poppemieke" zal blijven is goed verwoord. Dat geeft dikwijls een geruststelling voor het kind zelf en uiteraard ook voor jou.
Vind je het niet vervelend dat jij co - ouderschap hebt met jouw kinderen maar hij niet met zijn kinderen? Jammer eigenlijk. Eventueel kan hij dat nog aanvragen. Maar ik weet natuurlijk niet of zijn ex dat wel goed vindt.
Persoonlijk vind ik die regeling beter. Weet je, een kind opvoeden en jouw waarden geven is moeilijk als ze maar "af en toe" komen. Echt waar. Kinderen groeien soms van je weg naarmate ze ouder worden. En niet alleen dat, het zijn tenslotte je kinderen en je mist ze sowieso al omdat er een scheiding tussen zat.
De vader van mijn zoon heeft er nooit om moer om gegeven zijn kind meer te zien. In het vonnis staat zelfs 1 zondag per maand. Ondertussen hebben we dat onderling veranderd, maar zijn vader zal hem niet gauw opbellen om te vragen of hij komt. Ik vind dit ook heel spijtig. Mijn zoon heeft meer papa aan mijn man dan aan zijn eigen vader. Maar toch blijft het voor hen niet hetzelfde, wat logisch is.

Ik wens je in ieder geval nog veel geluk en geduld toe en alvast een fijn 2007, ook voor alle anderen op deze blog!

Tot schrijfs?

Lieve groetjes
Saartje

Gepost door: Saartje | 29-12-06

opvoeding in co-ouderschap Beste Saartje en anonieme mama,

Om op Saartjes vraag te antwoorden …Mijn partner had voor mij een relatie met zeer vele conflicten. Hij bleef 5 jaar lang loyaal aan deze vrouw tot hij niet meer kon en er een punt achter zette. Pas later heeft hij beseft dat zijn jongste dochter er zeer erg onder geleden heeft. Zij koestert de periode van vlak na de stopzetting van de relatie toen ze weer helemaal kon genieten van haar papa. Wanneer ik dit schrijf, besef ik dat die adempauze voor haar misschien wat te kort was. Enkele maanden later liep haar vader mij tegen het lijf en moest ze hem opnieuw delen. Het is allemaal zeer vlug gegaan bij ons omdat we van in het begin aanvoelden dat er een toekomst voor ons was weggelegd. In een NSG kiezen de partners voor elkaar en de kinderen moeten noodgedwongen mee of ze dat nu willen of niet.

We zijn het er denk ik allemaal roerend over eens dat openhartig en constructief met elkaar praten inzicht kan brengen waardoor de puzzel steeds beter gaat passen. Maar wat als de ex niet wil meewerken en voortdurend roet in het eten strooit ? Wij zitten met een aanslepend probleem dat op dit moment weer even heel prangend is en waarover ik heel graag de mening van andere co-ouders of NSGers zou horen. De vader van mijn zesjarig zoontje heeft zich na 5 jaar nog altijd niet bij de scheiding neergelegd. Korte periodes van goede samenwerking worden afgewisseld met lange periodes van regelrechte tegenwerking op opvoedkundig vlak. Mijn zoontje klaagt bij z’n papa wanneer hij door mij gestraft werd omdat hij daarvoor steeds een luisterend oor vindt. I.p.v. mijn versie te aanhoren, krijg ik verwijten naar het hoofd geslingerd van onkunde en word ik voor de zoveelste keer beschuldigd de oorzaak te zijn van zijn psychische problemen. Ik ben heel bang voor mijn zoontje. Hij heeft het bij de switch telkens moeilijk om weer te wennen aan onze structuur en grenzen. Bij z’n papa, die zegt bewust alleen te blijven voor hèm, wordt hij als een gelijke behandeld. Wanneer hij bij ons (in een gezinssituatie) terechtkomt is zijn gedrag zo irritant dat er onderhuidse spanningen ontstaan. Hij eist de aandacht op door overdreven luid te praten en iedereen te onderbreken. Hij doet gewoon z’n eigen zin en houdt geen rekening met anderen. Het feit dat zijn papa veel te toegefelijk is, maakt dat wij in onze week met hem niet echt kunnen genieten van het samenzijn. Hij vreet zoveel energie ! Ook ik voel me verscheurd tussen mijn kind en m’n partner. Ik probeer een liefdevolle mama te zijn voor mijn zoon en er tegelijkertijd voor te zorgen dat de andere gezinsleden zo min mogelijk geïrriteerd raken door zijn storend gedrag. Vaak krijg ik van hen het verwijt dat ik niet streng genoeg ben. Als hij met z’n stiefpapa of mij alleen is, is er geen probleem. Zodra er meerdere personen in de buurt zijn, begint zijn strijd om aandacht.
Mijn ex heeft volgens de huisarts een persoonlijkheidsstoornis en zou eigenlijk behandeld moeten worden. Ik heb altijd achter het co-ouderschap gestaan omdat ik het vanzelfsprekend vond dat het kind zijn mama en een papa als opvoeder heeft. Nu weet ik het niet meer. Ik twijfel zelfs of ik verantwoord handel door mijn kind bij een man te laten die psychische problemen heeft. Anderzijds is het zo dat hij dankzij ons kind nog een beetje structuur heeft in z’n leven. De omgekeerde wereld dus …

Jullie reacties zijn meer dan welkom !

Lucia

Gepost door: Lucia | 05-01-07

aan Lucia Je verhaal zal voor velen herkenbaar zijn , het feit natuurlijk dat het gedrag van je zoon niet als een normaal gedrag kan beschouwd worden zal natuurlijk een grotere druk bezorgen dan in een gewone situatie ....
Feit is dat de loyaliteit tegenover de ouders ( zowel mama als papa ) zeer groot zijn ! Al zien ze de papa of mama maar één keer om de zes maanden ...
veel sterkte

Gepost door: Bart en Delphine | 07-01-07

Voor Lucia Hey, Lucia,
Een partner of ex - partner vooral, die roet in het eten strooit, is inderdaad niet wat het zou moeten zijn. Maar om daar een stop aan te geven.... Heel moeilijk.
6 jaar is een moeilijke leeftijd.
Als ze in jouw gezin zeggen dat je niet streng genoeg bent, neem dat dan vooral niet als een verwijt. Misschien is dat inderdaad wel zo. Maar daarom is dat nog niet verkeerd. Iedere ouder heeft een visie over opvoeding. De ene ouder is daarbij heel streng, de andere heeft meer de zachte kantjes.
Het feit dat hij zich tegen zoveel verzet door overdreven veel aandacht te vragen, ligt voor een groot deel bij de opvoeding van zijn papa. Dat is duidelijk. Het kind is volledig in de war als er andere gezinsleden bij te pas komen. En dat het een ongelooflijke druk legt op je hele gezinsleven kan ik me perfect inbeelden. Als zijn vader beweert dat hij bewust voor jullie zoontje alleen blijft is dat zijn probleem, maar ik vind dat geen excuus. Blijkbaar zijn jullie reeds een aantal jaar gescheiden. Als hij het beter zou aanpakken, is er geen probleem. Je moet altijd voorzichtig tewerk gaan als je een nieuwe partner leert kennen.
De huisdokter zegt je dat je ex beter in behandeling zou gaan voor zijn psychische problemen. Maar daar knelt het schoentje reeds. Hij is volwassen, dus niemand kan hem hiertoe dwingen. Wat je wel es zou kunnen doen is een soort van screentest laten afleggen voor je zoontje. Misschien eens een kinderpsycholoog zoeken die kan uitdokteren wat er dwars zit bij hem. Voor jou zou dat ook niet slecht zijn, want dan kan jij hem misschien op een andere manier aanpakken. Aan de hand van wat een psycholoog je dan vertelt over je zoon, bedoel ik. Het klinkt groot en misschien ver weg, maar ik denk dat het geen slechte oplossing zou wezen. Zo kan het in ieder geval niet verder. Al eens gehoord bij je advocaat? Misschien kan hij via de rechter een test laten uitvoeren bij je man. Ik weet niet of dat allemaal kan hoor, maar in sommige gevallen doen ze dat wel. Ik tracht maar mee te denken, want die problemen zijn niet leuk, om het nog zacht uit te drukken. Als je ex partner er niet in veranderd, zal het jou, je zoon en je gezin zeker niet ten goede komen.
Zoals je zegt, heeft een kind nood aan een vader en een moeder en liefst op een gelijk verdeelde manier. Dat je je nu het tegenovergestelde begint af te vragen, kan ik goed begrijpen. Het is geen verantwoorde manier meer. Je moet daar enorm voorzichtig mee zijn, Lucia, want je ex zou op die manier jullie zoontje wel es voor hem kunnen winnen. En dan breekt de hel los. Je moet echt stappen ondernemen. Probeer zelf misschien eerst om een beetje strenger te zijn met je zoon. Het is niet makkelijk omwille van zijn leeftijd, dat weet ik. Probeer tot hem door te dringen en vooral op momenten, die misschien schaars zijn, als de ander familieleden er niet bij zijn. Anders zou je hem kunnen kwetsen. Hij mag ook niet alle aandacht krijgen. Tracht dat ook te negeren af en toe. Laat hem bijvoorbeeld eens luid praten of laat hem onderbreken. Er niets op zeggen, kan soms wonderen doen. Zo zal hij na verloop van tijd gaan begrijpen dat hij niet het enige gezinslid is.
Goh, ik vind het echt erg voor je, gemeend. Zulke situaties zijn zeer vervelend en gevaarlijk. Het feit dat je niet veel hebt aan je huidige partner door het gedrag van je zoon, is niet tof. Gelukkig heb je nog een week waarin alles anders is. Maar zelfs dan zit je uiteraard te denken aan de problemen.
Hoe neemt je partner dat op? Komt hij tussen in de opvoeding met je zoon? Ook dat zou misschien goed zijn. Eens een andere persoon die hem op zijn plaats zet.
Ik zou zeggen: ga je toch maar es nader informeren bij personen die daar studies voor gedaan hebben. Je ex partner die schijnbaar toch wat problemen heeft (vooral met zichzelf), kan in mijn ogen geen goede vader zijn voor je kind. Je twijfelt er zelf aan of het nog wel verantwoord is om met co - ouderschap te blijven verder doen en ik kan dat alleen maar begrijpen en steunen.
Ga dus maar best es te raden bij een advocaat of een psycholoog. Volgens mij is dat de beste weg, als je zelf niet meer weet hoe ermee om te gaan.
Laat je zeker nog horen hé?
Ondertussen wens ik je al het beste toe.

Groetjes

Gepost door: Saartje | 08-01-07

De commentaren zijn gesloten.