30-10-06

die leugen ...waarom ?

Die leugen....waarom ? Misschien val ik je er wel onnodig mee lastig maar ik moet het toch even kwijt.

Als je al meer dan 9 jaar dag en nacht instaat voor de opvoeding van je kids en dit samen met je ( nieuwe ) partner , die dus een stiefmama is , dan denk je dat ergens een band hebt met je kids. Deze band kan allerlei zijn maar vooral een band waarbij zij , de kids dus , weten dat ze met alles terecht kunnen bij je.

Mijn jongste zoon was de enige die tot over 2 jaar om de 14 dagen contact had met zijn mama , mijn ex dus . Ik zeg wel tot over 2 jaar want omwille banale redenen hebben ze al 2 jaar geen contact meer , ...dacht ik ! Ik zag dat hij er onder leed en probeerde in al onze gesprekken neutraal te zijn en te blijven , niet eenvoudig maar belangrijk. Ik stuiurde zelfs aan op een verzoening tussen hem , mijn jongste zoon , en zijn mama maar David wou van niets weten. Doch ik merkte in zijn doen en laten dat het hem wel wringde .... Een papa is nu ook éénmaal bezorgd om zijn kinderen en daar het ook mij knaagde had ik enkele weken terug een gesprek met hem , of het misschien niet zinvol was weer contact te zoeken met zijn mama ? Een kordate NEEN liet het gesprek eindigen.

Tot gisteren , omwille van tal van virussen op zijn pc , ik zijn computer weer virusvrij maakte en ik merkte dat er chatlogs waren die reeds een jaar oud waren.....met zijn mama......Neen , ik voelde me geen spion , want het was een toeval dat ik er op kwam maar ergste is nu dat ik er hem mee confronteerde en ik nu de boeman ben ....omwille van het kijken in zijn chatlogs...

Ik vraag geen leugens , integendeel ....ik heb liever dat hij contact heeft met zijn mama en er is geen enkele reden om daarover te liegen. De enige reden die ik kan vinden is dat hij me niet wil kwetsen......

 

10:10 Gepost door Bart en Delphine in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

26-10-06

ik hou van hem , dus ook van zijn kinderen ?

 

 

 ‘Vrouwen denken al snel: ik hou van hem, dus ook van zijn kinderen.' Vanaf het moment dat ze intrekken bij de man, willen ze een goede moeder zijn. De kinderen hebben al eens een scheiding meegemaakt. Nu er weer een vrouw in huis is moet alles zo snel mogelijk weer gewoon worden. Ook de buitenwereld voelt dat zo. Er ligt een enorme druk op stiefgezinnen. De partner gaat er vaak van uit dat de vrouw wel zal weten hoe ze de kinderen moet verzorgen. Ze is tenslotte een vrouw.

 

Misschien moeten we daarover eens op reageren via reacties ! Hoe bezien jullie dat ?

 

Je eigen kinderen opvoeden is al ingewikkeld, maar met stiefkinderen is het nog gecompliceerder.Stiefmoeders doen vaak ontzettend hun best. Tegenwoordig is het voor gewone moeders geaccepteerd dat je niet gelukkig wordt van het moederschap alleen. Je hebt ook je eigen leven, je werk of cursus. En zitten de kinderen wel op een goede moeder te wachten? Ze hebben al een moeder. Hoe goed of slecht die moeder is, wat er ook is voorgevallen, ze blijft zijn moeder. De stiefmoeder wordt nooit meer dan dat. Net zoals het gezin nooit meer ‘normaal’ zal worden. Gelukkig lukt misschien nog wel, maar normaal niet. Je blijft een samengesteld gezin met meerdere ouders/verzorgers, meerdere adressen en een verleden. Als je dat kunt accepteren, ben je al een stuk verder. Als de vriendin van een man met kinderen kun je het beste een afwachtende houding aannemen. In het begin kunnen kinderen heel enthousiast zijn over pappa’s vriendin. Maar zodra zij bij hen intrekt, realiseren ze zich pas dat mamma en pappa nu nooit meer bij elkaar zullen wonen. En dan begint het rouwproces. Kinderen zijn niet lastig om jou te pesten; ze doen het omdat ze niet anders kunnen. Je zult dus geduld moeten hebben. Uit onderzoek blijkt dat kinderen zo’n drie tot vijf jaar nodig hebben voor ze aan de nieuwe situatie gewend zijn.

Hou je eigen leven, cijfer jezelf niet weg. En eis van de kinderen geen dingen die je zelf niet zou kunnen opbrengen. Aan het co-ouderschap liggen vaak idealistische motieven ten grondslag. Maar hoe zou je het vinden om in twee verschillende huizen te moeten wonen?’

 

Wij , B en D hebben dit dus ook meegemaakt en worden er eigenlijk nog mee geconfronteerd. Bij ons is wel het verschil dat de kinderen steeds verblijven op hetzelfde adres , immers de 'echte' mama kijkt niet meer naar hen om. En toch blijft de loyaliteit van de jongste , nu reeds al 20 , nog even groot tegenover zijn mama. Je moet in een NSG leven om het te kunnen begrijpen , het is de realiteit.

 

16:34 Gepost door Bart en Delphine in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

22-10-06

geklemd tussen je geliefde, zijn kinderen en zijn ex

 

Ingeklemd tussen mijn geliefde , zijn kinderen en zijn ex-vrouw werd ik knettergek

Ik had de kinderen in een speelgoedwinkel een cadeau uit laten zoeken. Niets duurs, gewoon wat prullen. Sonja , zijn ex,  zei tegen me dat ik de kinderen probeerde om te kopen. Er was niet met haar te praten. Ze was helemaal over haar toeren. Later bleek dat de kinderen tegen haar hadden gezegd: ' Liesbeth  is veel liever dan jij’. De volgende dag hadden we het, in het belang van de kinderen, weer bijgelegd. Maar de onderhuidse spanning tussen haar en mij bleef voelbaar. Misschien had het niet fout hoeven gaan als mijn geliefde en ik eerlijk over onze situatie hadden gepraat. Maar dat was gewoon onmogelijk. Ik voelde me afschuwelijk omdat ik die leuke kinderen van Jean  het liefst achter het behang wilde plakken. En Jean  voelde zich altijd al schuldig: tegenover de kinderen, Sonja en mij. We konden geen kant op.

Ik ben nu een jaar weg bij Jean, en ik kan nog steeds niet begrijpen hoe het zo fout heeft kunnen gaan. Ik hou van hem. Hij houdt van mij. De situatie was dan misschien niet ideaal, maar onze liefde was groot. Dat zou toch voldoende moeten zijn? Ik moet nu wel inzien dat ik niet gelukkig was. Ik liep met buikpijn die maar niet overging en mijn tranen zaten hoog. Ingeklemd tussen Jean , zijn kinderen en zijn ex-vrouw werd ik helemaal knettergek. Na drie jaar hield ik het gewoon niet meer vol.

Soms ben ik heel kwaad op Jean . Hoe had hij nu gedacht een relatie op te bouwen, terwijl hij constant in de weer was met zijn kinderen en zijn ex-vrouw? Maar veel vaker neem ik mezelf kwalijk dat ik alles heb achtergelaten en er vandoor ben gegaan. Ik zie de kinderen nooit meer, terwijl ik toch drie jaar met ze heb opgetrokken.

Sinds ik ben weggegaan, is mijn leven totaal veranderd. Ik heb nu een leuke, drukke baan. Ik hoef met niemand rekening te houden, ga uit en heb veel vriendinnen. Aan een nieuwe relatie moet ik voorlopig even niet denken. Ik ben nog erg bezig met Jean . Of ik ooit zelf kinderen wil? Nee, ik denk het niet. Die verantwoordelijkheid is me te groot.’’

 

Dit is een verhaal die voor velen ons bekend in de oren zal klinken, of niet ? Kunnen we Liesbeth begrijpen ? Ja , zal elke vrouwelijke bezoekster aan deze blog zeggen ,  twijfels bij vele mannelijke bezoekers. Ikzelf , man dus , kan het verhaal bevestigen van Liesbeth. Ikzelf maakte dezelfde fout(en) als Jean. Echter dit zijn onbewuste fouten doch we moeten er echt rekening mee houden wanneer we er met de neus worden op gedrukt. Ikzelf zag het gelukkig op tijd in. Je moet als partner met beide aan dezelfde koord trekken. Een NSG betekent ook een Nieuw leven starten, waarbij je moet proberen de juiste waarden terug te vinden die je ook zou hebben in een gewoon huwelijk. Dat het geen gemakkelijke opdracht is, daar twijfelt niemand aan. Veel praten is de een belangrijke boodschap maar ook de afspraken nakomen eveneens.....omwille dat je partner haar ook goed zou voelen......anders zullen vele NSG eindigen zoals het verhaal hierboven , ook al is de liefde voor elkaar zo groot .

20:59 Gepost door Bart en Delphine in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |