26-10-06

ik hou van hem , dus ook van zijn kinderen ?

 

 

 ‘Vrouwen denken al snel: ik hou van hem, dus ook van zijn kinderen.' Vanaf het moment dat ze intrekken bij de man, willen ze een goede moeder zijn. De kinderen hebben al eens een scheiding meegemaakt. Nu er weer een vrouw in huis is moet alles zo snel mogelijk weer gewoon worden. Ook de buitenwereld voelt dat zo. Er ligt een enorme druk op stiefgezinnen. De partner gaat er vaak van uit dat de vrouw wel zal weten hoe ze de kinderen moet verzorgen. Ze is tenslotte een vrouw.

 

Misschien moeten we daarover eens op reageren via reacties ! Hoe bezien jullie dat ?

 

Je eigen kinderen opvoeden is al ingewikkeld, maar met stiefkinderen is het nog gecompliceerder.Stiefmoeders doen vaak ontzettend hun best. Tegenwoordig is het voor gewone moeders geaccepteerd dat je niet gelukkig wordt van het moederschap alleen. Je hebt ook je eigen leven, je werk of cursus. En zitten de kinderen wel op een goede moeder te wachten? Ze hebben al een moeder. Hoe goed of slecht die moeder is, wat er ook is voorgevallen, ze blijft zijn moeder. De stiefmoeder wordt nooit meer dan dat. Net zoals het gezin nooit meer ‘normaal’ zal worden. Gelukkig lukt misschien nog wel, maar normaal niet. Je blijft een samengesteld gezin met meerdere ouders/verzorgers, meerdere adressen en een verleden. Als je dat kunt accepteren, ben je al een stuk verder. Als de vriendin van een man met kinderen kun je het beste een afwachtende houding aannemen. In het begin kunnen kinderen heel enthousiast zijn over pappa’s vriendin. Maar zodra zij bij hen intrekt, realiseren ze zich pas dat mamma en pappa nu nooit meer bij elkaar zullen wonen. En dan begint het rouwproces. Kinderen zijn niet lastig om jou te pesten; ze doen het omdat ze niet anders kunnen. Je zult dus geduld moeten hebben. Uit onderzoek blijkt dat kinderen zo’n drie tot vijf jaar nodig hebben voor ze aan de nieuwe situatie gewend zijn.

Hou je eigen leven, cijfer jezelf niet weg. En eis van de kinderen geen dingen die je zelf niet zou kunnen opbrengen. Aan het co-ouderschap liggen vaak idealistische motieven ten grondslag. Maar hoe zou je het vinden om in twee verschillende huizen te moeten wonen?’

 

Wij , B en D hebben dit dus ook meegemaakt en worden er eigenlijk nog mee geconfronteerd. Bij ons is wel het verschil dat de kinderen steeds verblijven op hetzelfde adres , immers de 'echte' mama kijkt niet meer naar hen om. En toch blijft de loyaliteit van de jongste , nu reeds al 20 , nog even groot tegenover zijn mama. Je moet in een NSG leven om het te kunnen begrijpen , het is de realiteit.

 

16:34 Gepost door Bart en Delphine in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Commentaren

Dit lijkt me wel wat ... ... maar kheb nog wat tijd nodig om aktief deel te nemen. Kga het voorlopig bij lezen houden. Succes nog en tot later, Bart en Delphine.

Gepost door: twilightsinger | 26-10-06

... Ikzelf heb ook een nsg,maar bij ons ligt het enigzins anders.Mijn vriend had nog geen kinderen.Ik had al 2 kleintjes van 2 en 3j.Bij ons is het dus een stiefpapa.Ondertussen zijn er nog 2 kindjes bijgekomen.Mijn vriend ziet alle kindjes even graag en behandeld ze allemaal op dezelfde manier.De kindjes aanvaarden hem voor 100%,maar toch blijven ze het meest op mij steunen en naar mij toekomen terwijl de kleinsten ook naar hun papa gaan.Voor een kind moet het niet gemakkelijk zijn.

Gepost door: curly | 26-10-06

elke reactie voor deze blog is van goud waarde Tof dat jullie reageren op deze blog want elke reactie is voor ons een teken dat we niet alleen zitten en dat er ook anderen zijn die behoefte hebben aan een uitlaatklepje zonder anderen te kwetsen ....BEDANKT .....
Alle ideeën of voorstellen zijn welkom..
Groetjes

Gepost door: Bart en Delphine | 26-10-06

De commentaren zijn gesloten.