22-10-06

geklemd tussen je geliefde, zijn kinderen en zijn ex

 

Ingeklemd tussen mijn geliefde , zijn kinderen en zijn ex-vrouw werd ik knettergek

Ik had de kinderen in een speelgoedwinkel een cadeau uit laten zoeken. Niets duurs, gewoon wat prullen. Sonja , zijn ex,  zei tegen me dat ik de kinderen probeerde om te kopen. Er was niet met haar te praten. Ze was helemaal over haar toeren. Later bleek dat de kinderen tegen haar hadden gezegd: ' Liesbeth  is veel liever dan jij’. De volgende dag hadden we het, in het belang van de kinderen, weer bijgelegd. Maar de onderhuidse spanning tussen haar en mij bleef voelbaar. Misschien had het niet fout hoeven gaan als mijn geliefde en ik eerlijk over onze situatie hadden gepraat. Maar dat was gewoon onmogelijk. Ik voelde me afschuwelijk omdat ik die leuke kinderen van Jean  het liefst achter het behang wilde plakken. En Jean  voelde zich altijd al schuldig: tegenover de kinderen, Sonja en mij. We konden geen kant op.

Ik ben nu een jaar weg bij Jean, en ik kan nog steeds niet begrijpen hoe het zo fout heeft kunnen gaan. Ik hou van hem. Hij houdt van mij. De situatie was dan misschien niet ideaal, maar onze liefde was groot. Dat zou toch voldoende moeten zijn? Ik moet nu wel inzien dat ik niet gelukkig was. Ik liep met buikpijn die maar niet overging en mijn tranen zaten hoog. Ingeklemd tussen Jean , zijn kinderen en zijn ex-vrouw werd ik helemaal knettergek. Na drie jaar hield ik het gewoon niet meer vol.

Soms ben ik heel kwaad op Jean . Hoe had hij nu gedacht een relatie op te bouwen, terwijl hij constant in de weer was met zijn kinderen en zijn ex-vrouw? Maar veel vaker neem ik mezelf kwalijk dat ik alles heb achtergelaten en er vandoor ben gegaan. Ik zie de kinderen nooit meer, terwijl ik toch drie jaar met ze heb opgetrokken.

Sinds ik ben weggegaan, is mijn leven totaal veranderd. Ik heb nu een leuke, drukke baan. Ik hoef met niemand rekening te houden, ga uit en heb veel vriendinnen. Aan een nieuwe relatie moet ik voorlopig even niet denken. Ik ben nog erg bezig met Jean . Of ik ooit zelf kinderen wil? Nee, ik denk het niet. Die verantwoordelijkheid is me te groot.’’

 

Dit is een verhaal die voor velen ons bekend in de oren zal klinken, of niet ? Kunnen we Liesbeth begrijpen ? Ja , zal elke vrouwelijke bezoekster aan deze blog zeggen ,  twijfels bij vele mannelijke bezoekers. Ikzelf , man dus , kan het verhaal bevestigen van Liesbeth. Ikzelf maakte dezelfde fout(en) als Jean. Echter dit zijn onbewuste fouten doch we moeten er echt rekening mee houden wanneer we er met de neus worden op gedrukt. Ikzelf zag het gelukkig op tijd in. Je moet als partner met beide aan dezelfde koord trekken. Een NSG betekent ook een Nieuw leven starten, waarbij je moet proberen de juiste waarden terug te vinden die je ook zou hebben in een gewoon huwelijk. Dat het geen gemakkelijke opdracht is, daar twijfelt niemand aan. Veel praten is de een belangrijke boodschap maar ook de afspraken nakomen eveneens.....omwille dat je partner haar ook goed zou voelen......anders zullen vele NSG eindigen zoals het verhaal hierboven , ook al is de liefde voor elkaar zo groot .

20:59 Gepost door Bart en Delphine in Algemeen | Permalink | Commentaren (6) |  Facebook |

Commentaren

Sinds 29 juli dit jaar ben ik gehuwd met mijn partner, met wie ik een relatie heb sinds een 3 tal jaar. Hij had 3 kinderen uit zijn vorig huwelijk en ik had er 1. Het is inderdaad niet altijd een lachertje in een nieuw samengesteld gezin. Vooral als er nog oorlog woelt tussen ex-partners. Mijn man zijn ex doet al lang heel moeilijk. Zowel met hem als (nu ook) met mij. Ze is stikjaloers volgens mij, hoewel ik niet begrijp waarom. Zij is destijds uit het huis gegaan en maakte mijn man volledig zwart, terwijl er de tijd daarvoor eerder positief gesproken werd, typisch. Ik heb gelukkig een goede band met zijn kinderen. Niet altijd even makkelijk. Een tweeling die in de puberteit zit en een meisje van 10. Ze zijn week om week bij ons en mijn zoon heeft niet veel contact met zijn vader, dus laat ons zeggen dat hij praktisch altijd bij ons is. De kinderen worden gemanipuleerd door de moeder, daar hebben wij al heel veel problemen mee gehad. Hun moeder noemde me ook eens "boze stiefmoeder", wat ik totaal niet ben. Ik ben streng, maar rechtvaardig en heb ook evengoed mijn zachte kant. Ik tracht alles te doen voor de kinderen. Maar voor haar is het nooit goed. De verwijten vliegen in het rond. Het is belangrijk om dat met de vader van de kinderen te bespreken (je man dus). Maar helaas word je niet altijd begrepen omdat hij er te dicht bijstaat. Mijn man is altijd veel met de kinderen bezig geweest en ik heb dan ook met hem gepraat omdat ik het gevoel kreeg dat ik het 5de wiel aan de wagen was. Daarna beterde dat wel, maar het is nog niet helemaal zoals ik het graag zou willen, maar ja, je bent met 2 natuurlijk. Op moeilijke momenten vraag ik me soms wel af: "wie ben ik eigenlijk in dit gezin?" Ik ben gelukkig maar ik ontbreek af en toe bepaalde dingen, maar dat zal iedereen wel hebben... Ik kan er mij meestal wel overzetten, maar je verwerkt die problemen niet dus komen ze vroeg of laat terug naar boven. Vandaag ben ik dan op zoek gegaan naar een forum omdat ik wel besef dat vele mensen het lastig kunnen hebben.

Gepost door: Saartje | 23-10-06

Antwoord aan Saartje Inderdaad Saartje , het is niet altijd eenvoudig om als stiefmama goed te doen. Zeker niet als de ex over alles en nog wat moeilijk doet of commentaar uit. Gelukkig zijn er ook wel positief ingestelde exen. Dat op zich is al een zware dobber in een NSG , steeds geconfronteerd worden met de ex-partners die moeilijk doen. Wat betreft het 5de wiel zijn, daar heb ik als man begrip voor want...... ikzelf kreeg dit ook te horen van mijn partner dat zij zich ook dat 5de wiel voelde. En ik moet bekennen dat ik haar gelijk moest geven. Ik was constant bezig met mijn kinderen , bezorgd , misschien wel overbezorgd....waardoor onze relatie eronder begon te lijden! Uit onze gesprekken wist ik waar mijn tekorten lagen ....en veel praten met elkaar bracht ons op de goeie weg. Je mag dan nog wel dolverliefd zijn op elkaar , geen enkele liefde is bestand als je geen respect krijgt , geen aandacht genoeg krijgt , altijd ja moet zeggen , geen erkenning krijgt van je stiefkinderen , enz enz ...
Ik zou zeggen Saartje , laat je af en toe eens horen hier en wil je een onderwerp op dit forum , ik zou zeggen ...shoot ..
Wie ook zin heeft om te reageren , doe het ....
Groetjes

Gepost door: Bart | 23-10-06

BART Beste Bart,
Wat doet het soms even deugd als je weet (en vooral leest) dat er wel meerder mensen op deze wereldbol hetzelfde meemaken. Het is inderdaad niet makkelijk. Elke ouder (of ouderfiguur) heeft een bepaalde visie over opvoeding, of dat zou toch moeten. Dat is al moeilijk op zich in een kerngezin, dus we zullen maar zwijgen over NSG, niet? Het is in het laatste geval niet zo dat je elkaar leert kennen en alle tijd van de wereld hebt voor elkaar. Je moet sowieso alles delen (of toch veel) met de kinderen uit de vorige huwelijken en of dat nog niet genoeg is, kamp je dan soms met (h)exen. Ik geloof zeker dat er anderen bestaan die wél positief zijn, ik ken er zelfs uit de school van mijn zoon. Maar helaas is dat een minderheid. Ben jij (of zijn jullie) er beter uitgekomen? Ik hoop het van harte. En je moet inderdaad kunnen communiceren met je partner, maar dat is niet altijd makkelijk. Het grootste probleem is dat de ouder van je stiefkinderen (en ik heb een hekel aan het woord "stief"!) er met zijn neus op zit. Ze staan er te dicht bij, wat logisch is, maar dat maakt zulke gesprekken soms echt moeilijk, of erger nog, ze draaien uit op discussies, wat bij ons ook wel al gebeurde. Na al die tijd ben ik gelukkig nog verliefd op hem, maar dat is geen kalverliefde uiteraard. Ik zie de dingen zeker niet door een roze bril. Daar heb ik net iets te veel voor meegemaakt.
Waar ik wel van walg is dat een biologische moeder (wat ik ook ben van mijn zoon) in vele gevallen denken dat alles bij hen aan de orde komt en dat de rest maar volgen zal. Een goed voorbeeld hiervan is dat je dan als vader (wat jij misschien wel weet) achteruit wordt geduwd. Zowel door je ex als door de rechters. Je krijgt een minimum regeling, een hoop alimentatie te betalen en daar houdt het bij op. In ons geval heeft mijn man 3 jaar moeten vechten om een bilocatieregeling te krijgen. Wat uiteraard met een smak geld geld gepaard gaat. Er moet dringend eens wat gedaan worden aan die wetgevingen die stammen uit overgrootmoeders tijd. Niet alleen voor vaders (in de meeste gevallen) maar ook voor "stiefouders". Als ik lees dat deze laatste groep (en vooral de "stiefmoeder") vooral plichten heeft en eigenlijk geen rechten, word ik groen van woede. Hoe is dat mogelijk? Terwijl een goede stiefmoeder toch veel doet voor haar stiefkinderen? In mijn geval is dat toch zo, zonder te blozen. En wat krijg je naar je hoofd? Een hoop verwijten en scheldwoorden. Vooral dan van die ene ex van hem. Ik wil er zoveel mogelijk over lezen en weten en horen, want de laatste tijd heb ik met heel dit gedoe zin om de brui eraan te geven. Hoewel ik weet dat het niet mijn ingesteldheid is, maar toch... Ik cijfer me constant weg, wat mijn eigen fout is, dat weet ik. En nu krijg ik een ingeving van: "hé, ik ben hier ook nog en nu ga ik iets voor mezelf doen." Maar toegegeven, meestal ben ik dan moe of totaal uitgeput (vooral psychisch) dat ik geen zin of kracht meer heb. Als je 2 weken per maand 4 kinderen hebt om groot te brengen zou je niet voor minder soms... Maar begrip is een woord dat slechts nog weinigen kennen. En toen ontstonden er fantastische sites zoals deze.

Gepost door: Saartje | 24-10-06

een blog-site waar je even terecht kan met lotgenoten Inderdaad Saartje ,

je schrijft hoe het is , geen enkel woord druk je verkeerd uit . Ik merk dat er in je laatste reactie tal van dingen aan bod kunnen komen , en ik verklaar . Je omschrijft hoe moeilijk het al is in een gewoon gezin , dus laat staan in een NSG . Je vernoemd de periode waarbij twee mensen elkaar leren kennen en geconfronteerd worden met feiten die je in andere gevallen niet krijgt , het gevecht rond en om de kinderen , de oude wetgeving met geen rechten maar veel plichten , enz enz
Eens een reden om al die aspecten eens door te lichten hier op deze blog en dan zien we de reacties wel. Ik zou zeggen , geef de moed niet op , doen wij trouwens ook niet , en heb je het even wat moeilijk , laat je horen ...
Groetjes

Gepost door: Bart | 24-10-06

Hey Bart Nu had ik niet onmiddellijk veel van reactie verwacht, maar ik krijg nu wel het gevoel alsof jij ook op de site 'plakt'. Ik vind dat enorm fantastisch.
Ja, hoe doen andere mensen het in zulke situaties? Het blijft me een vraagteken. Gelukkig zijn er toch nog mensen met verstand die er weinig om malen (ik heb het dan vooral over ex - partners). Mensen die hun ex evengoed al het geluk van de wereld toewensen en niet iedereen lastig vallen om de kinderen uit hun vorig huwelijk of om de nieuwe relatie met de vader of moeder van die kinderen.
Vandaag voel ik me enorm slecht. Ik ben al geen persoon die gewicht of vlees over heeft, maar toen ik dan toch maar eens op de weegschaal ging staan (daar ik bijna wegdraaide) zag ik dat er amper 46 kilo op te voorschijn kwam. Te weten dat mijn gewicht 48 à 49 kilo is, wat ook al niet teveel is. En dat is allemaal te wijten aan dat 'gezever', want tenslotte ken ik mijn eigen lichaam (en geest) wel al.
Ik weet gewoon niet meer waar te beginnen. Helaas heb ik weinig vriendinnen. Degenen waar ik het meeste contact mee heb, kon ik niet bereiken vandaag, dat was al een ramp. Zij hebben elk ook hun probleem, maar (gelukkig) niet hetgeen ik heb. Dus eigenlijk zouden die me nooit begrijpen, maar het is altijd een babbel waard. Ik ga niet meer werken. Deels door mijn gezondheid en deels door de situatie rond de regeling van de kinderen en de werkuren van mijn man. Ik heb genoeg om handen in het grote huis met een enorme tuin, maar om eerlijk te zijn: niet altijd is de zin er om de sleur te doen. Hahaha (een groenlachertje).
Daardoor kom ik met periodes terecht in een situatie als de deze. Geen uitweg meer vinden. Eén van de ergste dingen vind ik dan nog dat je geen (volwassen) persoon hebt om de stoom even af te laten. Maar ja, zagen helpt niet veel.
Ik heb enorm veel te vertellen, maar ik geraak er echt de kluts bij kwijt. Als jij nog reacties kan geven (eventueel gelinkt aan de mijne) mag je dat altijd kwijt hoor. Het doet echt deugd om met mensen te praten over die problemen. Ik vind het tof om aan gedachtenwisseling te doen. Lijkt wel een nieuw hobby van mij tegenwoordig.
Bij deze wens ik jou ook alle sterkte in de wereld voor jouw toestand. En wie weet, geraken we samen uit de problemen, gewoon door elkaars verhaal te beluisteren. Quit?
Groetjes

Gepost door: Saartje | 24-10-06

Speciaal voor Saartje Ja , vandaag zit ik er met mijn neus op maar dat was niet altijd zo hoor , er zijn perieodes waar ikzelf het ook minder zie zitten hoor ...doch ik weet dat er veel mensen zijn zoals jij en ik en het graag eens lezen of horen van iemand anders .....Mijn doel is via deze blog-site lotgenoten met elkaar in contact te brengen of raad te vragen en te krijgen ..
Saartje , indien je dat wil kan en mag je me ook mailen .
Tevens weet ik dat er in Nederland veel meer hulp is om gezinnen als de onze te helpen. Later daar meer over.
Groetjes

Gepost door: Bart | 24-10-06

De commentaren zijn gesloten.