20-03-06

zomaar

eigenlijk is het moeilijk beginnen aan deze tekst ...maar als je aan iets begint dan moet je het afmaken ....ook de opvoeding van mijn kinderen ?

Vanavond had ik deze vraag .....wat begon als een eenvoudig gesprek, is voor mij geëindigd in een ganse avond denken .....

Mijn jongste zoon van 19 jaar begon na jaren zwijgen ineens zijn frustratie te uiten over zijn mama....hij is er kwaad op , wat zeg ik, woedend ....na al die jaren dat hij haar steeds verdedigde kwam zijn nooit geuitte woorden boven....

Het kwam erop neer , waarom heb je me zo gekwetst , me verlaten , me in de steek gelaten....Hoe ik hem ook wilde bedaren , geen enkel woord had zijn nut....hij luisterde niet....Letterlijk zei hij : " Papa , als ze aan mij vragen of ik een goeie jeugd heb gehad , dan moet ik antwoorden , neen ....

Dat deed me pijn , ik , papa zijnde , die heeft alles  gedaan in de voorbije jaren , zoiets te moeten horen ....doet verdorie pijn ...zeer veel zelfs ...

Hoe verwerk je dat ? Realistisch zijn zekers ....mezelf niks verwijten ....ook mijn vrouw niet...zijn stiefmama waar mijn zoon soms eens woorden mee kan hebben!

Maar ik kan je hier wel schrijven dat ik echt ontgoocheld ben in mijn ex....zijn mama....

Is eventjes slikken......en ik ben blij dat ik het even hier kwijt mocht.....

Bart

 

22:02 Gepost door Bart en Delphine | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

*** Misschien heeft hij vroeger het moeilijk gehad met het feit dat jullie als papa en mama niet meer bij elkaar waren? Misschien heeft hij altijd geprobeerd om te bemiddelen? Misschien moet je hem nu de kans geven om al die opgekropte frustraties van vroeger tot nu kwijt te raken bij jou. Het beste is gewoon luisteren en er zeker niet tegenin gaan.
Sorry indien ik me heb opgedrongen.
Groetjes van
vrouwke

Gepost door: vrouwke | 21-03-06

De commentaren zijn gesloten.