13-03-06

wie heeft raad ?

Deze week kregen we een mail met volgend verhaal. Graag raad of zelfde ervaring via reactie op bericht ....

Mijn partner kan niet samenleven met mijn zoon. Mijn zoon kan ook niet al te best overweg met mijn nieuwe partner. Hij zocht een nieuwe papa daar hij de zijne amper heeft gekend maar mijn partner weigerde dit. Daar mijn zoontje maar 7 jaar is, heeft hij dit dat als een grote ontgoocheling ervaren. En daardoor is hij afstand blijven houden en uiteraard aan zijn mama (ik dus) blijven plakken. Mijn partner is hierover niet aan te spreken daar mijn zoon niet naar hem opkijkt. Zelf heeft hij 2 dochters waar ik vrij goed mee overweg kan. We zijn nu zover dat we uit mekaar zouden gaan want het leven is voor mijn zoon en partner niet leuk meer. Zelf zit ik in het midden met heel veel pijn! Mijn zoon wil hier weg en terug naar zijn vorig leven en mijn partner wil niet verder met mijn zoon. En ik, ik verlies in beide situaties iemand. Blijf ik, dan zal mijn zoon ongelukkig zijn. Ga ik weg, dan zal ik ongelukkig zijn. Ondertussen is dit al zo ver gevorderd dat ik alleen nog mijn zoon heb. Mijn partner is nooit meer thuis, en als hij er is dan nog leven we apart. Ik heb alles al geprobeerd om dit te doen werken maar bots steeds tegen een muur bij mijn partner. Heeft iemand dit soms ook meegemaakt? Heeft iemand soms goede raad? Bedankt, Alexandra
Wie raad heeft voor Alexandra graag reageren via reactie ....
 

21:46 Gepost door Bart en Delphine | Permalink | Commentaren (4) |  Facebook |

Commentaren

als je partner je kind niet aanvaard ... dan is mss de oplossing om een lat-relatie op te bouwen waarbij jullie liefde voor elkaar kan blijven en ondertussen kan je zoon zich goed voelen bij jou....Het is beter elk apart te gaan wonen tot er geen kinderen meer zijn. Er zijn trouwens nog voorbeelden daarvan , en éénmaal de kids het huis uit zijn kan je nog weer samen gaan wonen. Alvast veel sterkte en blijf jezelf

Gepost door: een stiefmama | 13-03-06

stiefvader Beste Alexandra. Ik ben een ex-stiefvader. Had een vriendin met twee kindjes, nu 5 en 2. Een tweetal weken gingen we uit elkaar en zie ik de kindjes niet meer. We zijn 1.5 jaar samen geweest. Mijn vriendin zag het niet meer zitten, we hadden veel discussies over de opvoeding van de oudste. Ze was en is nog steeds iemand die constante aandacht nodig heeft en die echt ook naar haar toe trekt. Als ze op een uur 40 keer mama zegt, dan zitten we aan een gemiddelde. In het begin lukte het allemaal maar na verloop van tijd begon ik me ongelukkig te voelen omdat bij elk punt waar ik niet mee akkoord was in de opvoeding, een discussie ontstond. Mijn vriendin zei dat ik haar een slechte moeder vond en ik was veel te streng. Ik wou gewoon meewerken aan de opvoeding en had een bewondering voor haar inzet maar vond dat soms de kinderen iets afgeremd moesten worden. De frustratie hebben ertoe geleid dat ik twee keer uitgevlogen ben tegen de kinderen en waarvan ik onmiddellijk spijt had maar kwaad was geschied. Ze zag het niet meer zitten en ik moest het huis verlaten, na alles wat ik voor de kindjes gedaan had (uitstapjes, langs hun ziekenbed gestaan, ziekenhuis,...) stond ik nu nergens. Ik ben ook kwaad omdat ik weet dat de oudste hierin ook een grote rol gespeeld heeft en zeker haar ex (scheiding nog bezig) die nu ineens blijkbaar terug dingen samen met haar en de kinderen doed, na nog geen week uit elkaar te zijn. Hij heeft ons gebroken en haalt nu zijn gelijk..maar Alexandra, ik troost me met de gedachte dat het misschien voor mij op lange termijn het beste is...voor de kinderen en mijn ex, dat weet ik nog niet zo zeker. Maar soms is er geen andere weg ...

Gepost door: christoph | 15-03-06

christophe mail

Gepost door: alexandra | 15-03-06

christophe Ik voel met je mee want ik denk dat dit ook mijn enige weg zal zijn. We komen reeds uit een 4 jaar durende lat relatie en dit werkte niet voor ons. Blijkbaar samenwonen ook niet :-( Sterkte hé!

Gepost door: alexandra | 15-03-06

De commentaren zijn gesloten.